15-04 De was

Ooit, in wat nu voelt als een ver verleden, woonde ik in een kamer en had ik mijn wasmachine gestald bij de ouders van een vriendin. Ik deed mijn was een keer per week in de wasserette aan de Lijnmarkt. Het had de geur van wasmiddel en -verzachter, die ik zelf meenam, omhult in de stoom van de wasdrogers die uit het pand kwam zetten en die je, als de wind goed stond, aan de overkant van de straat, waar het niet meer Lijnmarkt heette, maar Oudegracht, kon ruiken.
Vandaag ga ik weer eens naar de laundrette, met mijn kleren met Australisch vuil en vooral eigen zweet. Het gebruik van de wasmachine kost 4 dollar, te betalen in muntjes van 1 of 2 dollar. Een pakketje wasmiddel (waarom had ik dat nou niet meegenomen?) kon evenzo alleen betaald worden in muntjes van 1 dollar, en de drogers konden worden gebruikt in units van 10 minuten en daar kon je eventueel ook 50 dollarcent in gooien.
Zoveel muntjes heb ik niet, zo gaat dat op vakantie, dus ik moet een wisseltruuk uithalen in de coffeecorner naast de laundrette; een espresso betalen met een briefje van 20 dollar, met Mary Reibey, zakenvrouw in Sydney in de 19e eeuw en John Flynn, oprichter van de Flying Doctors, en kleingeld terugkrijgen in vorm van 1 en 2 dollarmuntjes. Ik neem aan dat het vaker gebeurd, maar het meisje moest wel ernstig glimlachen toen ik een en ander uitlegde. 'Here's your change, I will make the espresso when you're back,' zegt ze vrolijk. Ik zie een leuk bussinessconcept!
Het leek me leuk, wassen in een laundrette, waar je toch een ander slag locals ontmoet. De studenten, de kleine keuterwerknemers zonder wasmachine, de immigrant die al vijf jaar werkt in Melbourne, maar nog steeds denkt terug te gaan. Zo stelde ik me dat voor. Er was echter helemaal niemand in de wasserette. Misschien was ik te vroeg; of juist te laat, het is een doordeweeksewerkdag tenslotte. Denk ik, want ik ben de dagen inmiddels kwijt in het ritme van de eeuwige vrije tijd die een vakantie is.
Terwijl mijn was draait en spint en droogt in de laundrette ga ik ontbijten in de coffeecorner, met de lokale krant. Een mevrouw vertelt de verslaggever hoe leuk ze het vindt dat de prinses op bezoek komt in Melbourne (als ik net weg ben, gelukkig voor mij) en dat dat goed zal zijn voor de omzet van haar winkel. Ik loop naar hiernaast en stop de was in de droger. De meneer die meer dan 100 kilo afviel in een tv-afvalprogramma. Ik heb hem op tv zien winnen, de eerste keer dat ik Teena ontmoette in haar huis. De was is een soort van droog. Condensdroog, trommeldroog, kastdroog. We lijken wel de inuits met 100 woorden voor het concept droog.

Na de wasserette wordt deze dag een soort tussendoordag, zoals je die hebt op langere vakanties. Een dag waarin je niet op vakantie bent, omdat je dingen moet doen voor jezelf, zodat je daarna weer op vakantie kunt zijn. De was, je koffer inpakken, een kaartje voor de trein van morgen regelen, treintijden controleren, eten kopen voor lunch in de bus van morgen.

Lentils are everything is een hippe plaats. Er is een wachtrij van 10 mensen, buiten het café. En ik ben maar alleen om een tafel van meerderen in te nemen, dus ik ga bij de buren eten; een vegetarische burger met friet. Friet eten ze hier blijkbaar standaard met curry, daar krijg ik ze mee. Grappig, die culturele verschillen.

Ik druk een bookcrossingmagneetje op de koelkast in het huis van Teena, een afscheidskadootje uit de goodiebag die ik had gekregen op de conventie. Teena geeft mijn twee boeken mee voor onderweg; de andere Tsiolkas en een boek dat ze besproken heeft met de Readings leesgroep. Ik heb het voor elkaar gekregen dat mijn koffer na de bookcrossconventie zwaarder is dan ervoor...

14-04: Longer boats are coming

In the news: Safetyconcerns for bike-share paths should be addressed. Ongeluk met een fietster die een deur van een auto in haar pad kreeg toen ze met haar blauwe Melbournefiets door het CBD fietste.

Bij een fietsenmaker in de straat waar ik woon huur ik een fiets. Templestowe, het punt waar ik nog enkele bookcrossers ga ontmoeten in hun OBCZ, ligt op 40 kilometer langs de rivier. Daarna moet ik nog terug, of verder om terug te kunnen. Ik pak een onderwegpakketje in en een literfles water. Een halfliterfles doe ik in de bidonhouder.
De husband van een van de bookcrossers heeft voor mij een kaart gemaakt van de route. In de boekje 101 bicycleroutes in Melbourne staat de route ook, en zelf denk ik dat als ik maar ergens de rivier zie het goed is!
Het eerste deel is vlak en door Melbourne. Als ik naar rechts de Yarrah volg verdwijnen de gebouwen en rij ik las een stromende rivier met bossages en parken. Ik moet de Yarah een keer of vijf oversteken om de route te volgen, over houten bruggetjes, waar je mooie foto's kunt maken. De weg gaat nu heuvelop en heuvelaf, stijl, maar niet te lang. Vrouwen passeren hier met lange boten.

Longer boats are coming to win us They're coming to win us, longer boats are coming to win us. Hold on to the shore, they'll be taking the key from the door.
Ik heb Longer boats altijd begrepen als een lied over de overwinning van Westerse ontdekkingsreizigers op de lokale bevolking. Longer boats are coming to win us is het chorus van de mensen die de schepen met de enorme zeilen zien en weten dat ze dat niet zullen overleven. Nergens is de overwinning zo grootscheeps geweest als in Australië, waar de lokale bevolking op de rand van uitgeroeid is. Het land was niet leeg toen we aankwamen, maar we hebben het wel bijna leeg gemaakt. 'Cause the soul of no body knows how a flower grows. De rivier kronkelt tussen de bomen, omhoog en omlaag ga ik, van tweede naar vierde versnelling, in galop en bijna tot rust.
In Templestowe heb ik een meeting met een minder grote groep bookcrossers, sommige van de conventie, andere nieuw. Ik voel me ingehaald als iemand die een grote prestatie heeft geleverd, en hoewel ik dat ook wel wil downsizen, vind ik het ergens wel leuk.
Ik rijdt verder naar Etham, waar ik de trein terug naar Melbourne neem. Fietsen in de trein zijn hier gratis, zoals het hoort! Er is geen service, je neemt de fiets gewoon mee in de coupé net als in Nederland, maar bij de NS betaal je voor geen service nog 6 euro per keer.

Terug in Melbourne fiets ik terug naar St Kilda in de avondspits. Australiërs worden wel als laidback gezien, maar in de avondspits zijn ze dat zeker niet! Het was behoorlijk eng. Auto's schieten mij voorbij, de Australiërs op de fiets en moterfiets racen me als een gek voorbij, de stress van acht uur werken van zich af schuddend door zo hard mogelijk te gaan. Ik zie een kindje dat op zijn eerste roestige barrel Tour de France speelt. Handen omhoog, shirtje recht als ze over de imaginaire finishlijn stuiven. 20 kilometer per uur kon hij op het barrel. Maar nu heeft hij een nieuw speeltje, een state of the art Trek racefiets, zo een als de echte Tourrenners ook hebben. Nog steeds speelt hij als kindje Tour de France, maar nu kan hij veertig kilometer per uur. Nog harder, nog harder, sukkelbaas! Ik overleeef het, voor mijn gevoel ternauwernood. Sukkelbaas!

13-04: Pinguïns

Als de zon onder gaat in Melbourne staan we met zijn honderden op de pier van St Kilda te wachten op de pinguïns, die de pier op gaan klauteren. De hele pier staat vol met mensen, in drie rijen achter elkaar.
19.16 uur: Ik zie tientallen kleine oplichte schermen tegen de achtergrond van jachten voor de wolkenkrabbers van Melbourne, I-phones, blackberry's, HTC's  (De-si-i-i-i-re), Xperia's; want we ervaren het niet als we niet iedereen daarvan live op de hoogte brengen. Tegelijkertijd worden er 100 berichten verstuurd: 'Waiting for the pinguins on St Kilda pier'.
100 mensen, 3 pinguïns, kleine blobjes in het water. Iemand, een kindje, wijst; Daar is er een. Alle camera's flitsen dezelfde kant op, maar meer dan een vage bewegende grijze blob in grijs water komt niet op de foto. Een groepje samengeklonterde mensen; daar zijn vast pinguïns! Iedereen gaat er naar toe, maar er is er geen. Het is slechts een groepje vrienden.
Een pinguïnpaartje zit in een holletje tussen de stenen in de pier. Misschien hebben ze er een nest?  100 mensen, 2 pinguïns. In kleine groepjes bekijken we ze, om de pinguïns niet te erg te laten schrikken.
Het wordt nachtdonker. Een voor een druipen de mensen af, op weg naar wijn en feest. De pinguïns hebben de pier weer alleen. Als iedereen weg is komen de pinguïns, bijna onzichtbaar in het donker. Ik kan ze bijna horen giebelen over die rare mensen op hun pier.

12-4 Bento tijd

In the news: De winnaar van een dieetcompetitie op tv, verloor meer dan 100 kilo.

Sinds een tijd maak ik iedere vrijdag een bento voor lunch. Mijn bento's zijn vaak Japans, maar ok wel eens westers. Bento's raken wel populairder hier in Nederland, maar ik weet nog geen plek in mijn stad waar ik ze kan halen. Ik heb dan ook nog nooit een echte bento gezien of gegeten. Te laat bedenk ik dat Australië een grote Zuid-Aziatische gemeenschap heeft en dus misschien in Chinatown bento's verkoopt. Ik zoek ze en vind bentorestaurants in Melbourne op het internet.
Ik kies er twee uit die volgens de lijst de beste bento's van Melbourne verkopen. De eerste lijkt verdwenen. Het gebouw is leeg en het stof komt door de gaten waar ramen hebben gezeten naar buiten als de bouwvakkers hun machines aanzetten. Ik loop tussen de twee leeuwen door die het begin van Chinatown aangeven. Rode lampionnen waaien boven mij, boven de Chinese massagesalons, de Vietnamese restaurants, de Aziatiasche supermarkten. Bij het tweede restaurant, midden in Chinatown, haal ik mijn eerste echte officiële bento. "For lunch?" vraagt de Japanse mevrouw en ik knik helemaal blij.

Dit zit er in:

• Misosoep in een plastic bekertje. Misosoep is heerlijk troosteten. De warmte gloeit vanuit je maag door je hele zachte weefsel. Ik heb ooit een Japanse film gezien over de teloorgang van een huwelijk met een scene van vijf minnuten waarin de twee gehuwen gezamelijk aan de tafel in volmaakt gescheiden stilte misosoep slurpen.
• Rijst een een plastic container, met Japanse soja-teriyakkidressing in een apart bakje.

 Een plastic bento bak  met vier containers met:

• Gefrituurde tempura
• Rauwe zalm met wasabi
• Rundvlees met rijstnoedels
• Japanse salade
• Chopsticks

 Ik zie gelijk al dingen die ik anders zou doen in mijn winkeltje. Ik zou sowieso vegetarische bento's aanbieden met een vleesoptie, naast bento's met vis.
Ik kreeg mijn bento in witte half doorzichtige plastic tasjes, zo van de Chinees. Zouden die in een speciale Aziatische fabriek worden gemaakt zodat Aziatische afhaalrestaurants over de hele wereld die moeten sponsoren? Mijn bento's moeten komen in speciale bamboe tasjes. Classy, met een Japanse look & feel. Het is natuurlijk ook de bedoeling dat klanten hun eigen lunchboxje kunnen inleveren, waar ik dan een bento voor maak die ze de volgende dag weer kunnen ophalen.
Misosoep in een aparte kom, oke. Maar de rijst zou ik in de bentobox willen. Ik zou daarvoor ook dubbellaags bentoboxen willen aanbieden.

12-4 Michel in Melbourne

De kamer is prachtig; zoals de foto's, alleen niet zo glimmend. Het is oud en heeft een oude houten vloer met blauwe en groene verftinten aan de randen van de houten planken. In het midden is een tweepersoonbed, met een goed matras en kussens. De ramen zijn van ouderwets druipend glas die je omhoog kunt schuiven, met daarboven een boog van glas en lood. Ik pak een aantal kleren uit in de grote klerenkast en verstop mijn koffer. Ik ben thuis. De regen stopt, de zon breekt door. Na vier regendagen in Melbourne blijft de zon mijn hele verblijf verlichten.
Die avond spint de poes in het verandalicht. Ze drentelt rond mijn benen, speelt met mijn veters en blijft de nacht in de buurt. Die nacht slaap ik de slaap der onschuldigen, als een babietje in het ledikant. 's Ochtends wenst de poes me mauwend een goede tijd in Melbourne en verdwijnt in de tuin, om zich niet meer te laten zien.
Bij het raam van mijn kamer staat een houten tafel met een stoel, die ik direkt inricht al schrijftafel. Ik pak mijn blogboek en een pen en schrijf de afgelopen dagen.

Teena brengt de honden Atticus en Chopper, de hond van haar zus. Ze is verhalenverteller en lezer, dus ik breng haar boeken van de conventie voor haar mee. Ik sponsor haar boekwinkel Readings, die een Queer readersclub heeft, door twee boeken te kopen; Barracuda van Christos Tsiolkas en The twinborn affair van Patrick White. Hij is de nobelprijswinnaar van Australië, zo iemand die wij alleen maar in de wetenschap hebben.
Teena is gescheiden kom ik achter en werkt een dag in de week, wat samen met de opbrengst van het Airbnb-en voldoende is om van te kunnen leven. Ik leg uit waarom ik in Melbourne ben en ze vindt Bookcrossing meteen geweldig. Ze vertelt het aan iedereen op de verhalenvertelconventie waar ze naar toe gaat.

In een stad op vakantie zoek ik altijd vastigheden, een plek waar ik altijd kom ontbijten, een park dat mijn park wordt, een restaurant waar ik vaker kom. Met een vaste plek ben ik niet meer te gast in de stad, een stukje wordt van mij. In Melbourne krijg ik een vaste tram, nummer 96, van St. Kilda naar het centrum, of neem de blauwe fietsen bij het Luna Park. Iedere dag zie ik de opengesperde mond die de ingang van het pretpark is. Dat wordt mijn Melbourne.

11-4 - 13-4 iiwi in the real world

In the news: Faulty trivial pursuit question
Een meisje stuurde de volgende Trivial Pursuit kaart naar de krant: 'Is the continent of South America shaped like a triangle, a rectangle or a square?'

11-4

Deze drie dagen ga ik naar de Bookcrossing conventie die het hart vormt van de Australiëreis. Ik ben dit jaar 10 jaar bookcrosser, en heb meer dan 2000 boeken ergens neer gelegd, zodat andere mensen ze kunnen vinden en een kadootje hebben om te lezen. Daarom wilde ik wel eens naar zo'n conventie, waar een man of vijftig komt om boeken te releasen en te praten met elkaar over onze hobby.

Lees meer over Australië, mij en bookcrossing
Lees meer over bookcrossing

Het is mijn eerste bookcrossingconventie, dus ik heb geen idee wat ik precies moet verwachten. Ik ga gewoon met alles meehobbelen en zie het wel, is mijn gedachte.

Bookcrossing is a sure way om met beveiliging in aanraking te komen voor mij. Ik ben in mijn 10 jaar al eens bijna gearresteerd voor het neerleggen van een boekje op het centraal station, door een overijverige jonge spoorwegagent die zich wilde bewijzen, en iemand anders is eens door beveiliging aangespoord te vertrekken toen ze een boek van mij wilde oppikken van een openbaar beeld waartegen ik het had neergelegd. Nu ben ik ook wel eens door beveiligers aangesproken toen ik op de stoep een foto nam van een gebouw, dus het is niet alleen bookcrossing.
Na een vertraagde vlucht en kennismaken met Teena, die een kamer in haar appartement in St Kilda, een buitenwijk van Melbourne, aan mij verhuurd voor de komende vijf dagen, stap ik in de tram 16 op weg naar het universiteitsterrein waar de Bailieu library is, waar de conventie wordt gehouden. Vandaag is kennismakingsdag en er is een gastspreker, die zal praten over schrijven. Melbourne is een volkomen onbekende stad voor mij en de tram waar ik instap is verkeerd gekozen. Na 1001 haltes bereikt ze na een half uur het universiteitsterrein, waar een andere tram van twee minuten later daar zes minuten over doet, merk ik later. Op universiteitsterreinen verdwaal ik altijd hopeloos, en deze is geen uitzondering. Zeker in het donker is het voor mij een soort doolhof van gebouwen en straten. Vragen staat vrij natuurlijk, maar hoe in hemelsnaam spreek je Bailieu uit? Biuwly, blijkt, als ik het iemand vraag.


Als ik de Bailieu Libraray bereik, blijkt de bovenverdieping, waar de bookcrossconventie gehouden wordt, afgesloten. Er was een stafmedewerker, een hogere stafmedewerker en een beveiliger voor nodig om me naar boven te krijgen. Daar kreeg ik mijn badge, en was ik drie dagen iiwi.

11-4-iiwi
Bookcrossing kent mij als iiwi, mijn internetnaam. Ik krijg een badge met iiwi en mijn eigen naam er op, maar de meeste mensen spreken mij deze dagen aan als 'iiwi'. Hoewel vrienden dat ook wel doen, is het toch leuk om eens drie dagen lang alleen maar met mijn zelfgekozen internetnaam aangesproken te worden. Alsof ik daadwerkelijk even iemand anders geworden ben. Helaas is het de echte wereld en geen internet, dus ik ben niet iemand anders, maar mijn eigen zelf met mijn wereldse beperkingen. Het wordt een soort iiwi in the real world.

De gastspreker van vandaag was Ros Moriarty, die een aantal boeken heeft geschreven over haar relatie met een aboriginalman en indigenous familie. Haar verhaal haakt in de andere verhalen over de geschiedenis van Australië, van de familie van Inez van der Spek, wiens emigratie naar Australië mislukte, van de indiginous kunstenaars Michael riley en Fiona Foley, die net als de man van Ros Moriarty haar familie in Ierland opspoorde, de kunst in het museum in Sydney en in Utrecht. Het maakt de aboriginal cultuur grijpbaarder, maar maakt tevens duidelijk dat deze geschiedenis ook ongrijpbaar blijft. Ik probeer dit aan haar uit te leggen, maar dat lukt me niet goed. Ik kom niet tot een conclusie van mijn verhaal, of tot een vraag, en blijf hangen in een ongemakkelijk gevoel dat ik mezelf voor gek heb gezet.

Het is donker en ik ken behalve het stukje tramlijn nog niets van Melbourne. Ik neem maar geen risico's en bedenk dat als het misloopt ergens ik altijd een taxi kan nemen. Australiërs zijn erg aardig en een meisje legt me zonder dat ik dat hoef te vragen uit hoe ik met de tram naar St Kilda kom. Als ik daar aankom is de regen verdwenen en staan er sterren aan de hemel.

12-4-Michel
Als ik wakker wordt schijnt de zon in mijn kamer. De verwachting was vier dagen regen, dus ik voel mij de zonnegod die het goede weer naar Melbourne bracht. Ik ga koffie drinken in de tuin. Thuis in Nederland had ik gelezen over Lentils are everything, een eettent waar geen vaste prijzen zijn, maar je betaalt wat je zelf vind dat het eten waard is! Dat lijkt me een leuk concept, dus daar wil ik ontbijten. Maar de Lentils in St Kilda blijkt alleen open voor avondeten, dus ik ontbijt met pannekoeken met zwarte bessen in het ontbijtcafé ernaast.

Het is zo heerlijk om te fietsen in een andere stad in een ander land. Ik ben begonnen met fietsen in Londen, vijftien jaar geleden tijdens een vakantie richting Ierland en voelde me volkomen veilig in het stadsverkeer. Sindsdien heb ik in veel steden gefietst, Berlijn, Dublin, New York. Melbourne heeft overal in de stad huurfietsen, blauwe, met helmen, hier verplicht. Je kan ze uit de stalling halen en in een andere stalling terugzetten, perfect voor ritten in de stad. Sinds mijn fietstocht door Londen op mijn eigen fiets hebben alle grote steden buiten Nederland gestaag dit soort fietsen gekregen. Wij lopen weer hopeloos achter. :(
Op de blauwe fiets, met de wind in mijn helm, voel ik een soort bevrijding. Ik snap het, niets kan mij nog raken. Als het misgaat komt het wel weer goed. Mijn normale angsten in verkeer met andere mensen verdwijnen, ik ben mijzelf op de fiets!
In Nederland vind ik fietsen vaak eng, maar in een buitenland heb ik daar geen last van. Ondanks dat de fietspaden hier zomaar stoppen en ik links moet rijden, en naar het midden van de weg moet voorsorteren voor een rechterbocht, voel ik me veel veiliger dan in Nederland, waar iedereen regelloos door elkaar krioelt.
Door het ontbijt en het fietsen ben ik wel bijna te laat voor de releasewalk, een wandeling door het centrum van Melbourne waarbij we her en der boeken neerleggen, en om weer iiwi te worden.

12-4-iiwi
Tijdens de releasewandeling raak ik verdwaald van de rest. Twee keer! Samen met MissMarkey uit Oxford achtervolg ik de releasegroep, speurend op de boeken als crossende klein duimpjes in de moderne stad. Met zijn tweeën praten is makkelijker dan in een hele groep en, vermoedelijk een kwartier na de releasegroep, komen we bij de staande bankiers met bookcrossboeken, waar een kindje bij staat, tien jaar en al in de goede houding. Nu nog een mooie aktentas. We zien de streetart in Chinatown en de Free library op het station, waar snel een ballycumber aan vast wordt gebreid. 
In de middag is er weer een auteur die praat over boeken, maar dit keer niet zo interessant. MissMarkey laat ons een collage zien van Oxford, waar de conventie volgend jaar gehouden gaat worden.  

Ik ben iiwi, de fietser. Dat blijft de meest Australische conventiegangers verbazen; iemand die zomaar door Melbourne gaat fietsen naar coventieplekken. Ik ben inderdaad de enige die dat doet en het levert meedere gespreksstof op. Dat ik later na de conventie, over twee dagen, nog even iiwi ben als ik vijftig kilometer langs de Yarrah ga fietsen naar een Openbare Crossing Zone in Templestowe, is helemaal awesome. Een hubby van een van de conventiegangers heeft voor mij een fietskaart gemaakt van de route langs de Yarrah naar Templestowe, zodat ik niet zal verdwalen, en geeft me zijn telefoonnummer, voor als er iets gebeurd. Een andere bookcrosser heeft voor mij het boek 100 bicycleroutes in Melbourne gereleast.

12-4-Michel
Tijdens een uurtje tussen de laatste coventieprogrammaonderdelen en het diner loop ik verschillende boekwinkels in om mijn in het vliegtuig vergeten boek opnieuw te kopen, zodat ik later de laatste dertig bladzijden kan lezen.

12-4-iiwi
Het diner is een bust. Iedereen wil harder praten dan de anderen, en een bar-iemand bedacht dat daarbovenuit muziek hoorbaar moet zijn. Na het eten begon een quiz, waarbij iedereen, ook vanwege de wijn vermoed ik, steeds uitgelatener reageerde. Een quiz die ik niet vermoedde en te uitgelaten, naast al het geluid een uitbarsting van prikkels. Leuk gedaan, maar niet voor mij weggelegd. Ik zou weg moeten gaan, maar dat lukt me niet. Uiteindelijk moet ik na de quiz bijna wegvluchten uit het restaurant, terwijl ik naar de bookcrossers zwaai en tegen hen die me willen tegenhouden zeg dat ik ze morgen allemaal weer zal zien tijdens de massarelease, maar het nu echt niet meer trek, zoveel zoveel zoveel.

12-4-Michel
Buiten is het zaterdagavond in de grote stad die niet slaapt, maar dat is minder heftig dan het diner. Ik stap in de tram en kom langzaam weer tot mijzelf. Vier duidelijk dronken meisjes komen de tram binnen wankelen. 'Oh, you are soo pretty,' zegt een van hen, onvast op haar dikgezoolde schoenen, tegen een gothic meisje op een van de banken in de tram. Ze loopt wankelend naar haar vriendinnen en doet wat ik, en ik denk heel veel mensen altijd al hebben willen doen, maar niet durven als we niet ook dronken zijn; ze pak twee leren handgrepen voor staplekken en doet een ringoefening zonder afsprong. Ze hangt op haar kop met haar benen naar voren in de handgrepen terwijl een van haar vriendinnen een foto maakt en op instagram zet.

13-4-iiwi
Het leukst van de conventie vind ik de massarelease op de trappen van de State Library. Met een stuk of tien bookcrossers leggen we honderd of meer boeken tegen de trap naar het plein waar de bibliotheek staat, en kijken op een afstandje naar de reacties van mensen die de boeken kunnen meenemen. 

13-4-Michel
De anderen gaan lunchen, maar ik herinner me het diner en dat lijkt me niet zo verstandig, dus ik blijf als enige kijken als iedereen weg is, en aan mensen uit Hong Kong en Melbourne en Singapore en Frankrijk uitleggen hoe bookcrossing werkt. Ik voel me helemaal iiwi.
 Na de release bij de bieb wandel ik naar de Yarrah, om mijn herkochte boek uit te lezen aan de over van de rivier, onderweg boeken releasend. Op de Sandbridge over de Yarrah staan een aantal roestvrij stalen sculpturen waar ik erg van onder de indruk ben. Ze heten 'the travellers'.

Ngintaka; een songline van de Anangu

Een interpretatie van iiwi na aanleiding van de tentoonstelling Ngintaka in het Southern Australian museum in Adelaide.

Als de aboriginals terugkomen en hun belangrijke maalsteen missen, vermoedden ze dat de hagedis-man er achter zit en gaan hem achterna over het nog niet gevormde land van Zuid Australië. De hagedis tovert honderden kleine hagedissen om hen op een dwaalspoor te zetten. De aboriginals vragen aan alle kleine hagedissen of ze de maalsteen hebben gezien, maar alle hagedissen antwoorden ontkennend.
Ze blijven de hagedis-man achtervolgen. Bij een enorme boom vinden de aboriginals uiteindelijk de hagedis-man, maar die verstopt de maalsteen in zijn staart, zodat de aboriginals hem niet kunnen vinden. De hagedismens ontsnapt en met door de zwiep van zijn staart ontstaat de vlakke woenstijnvlakte van Zuid Australië.