12-4 Bento tijd

In the news: De winnaar van een dieetcompetitie op tv, verloor meer dan 100 kilo.

Sinds een tijd maak ik iedere vrijdag een bento voor lunch. Mijn bento's zijn vaak Japans, maar ok wel eens westers. Bento's raken wel populairder hier in Nederland, maar ik weet nog geen plek in mijn stad waar ik ze kan halen. Ik heb dan ook nog nooit een echte bento gezien of gegeten. Te laat bedenk ik dat Australië een grote Zuid-Aziatische gemeenschap heeft en dus misschien in Chinatown bento's verkoopt. Ik zoek ze en vind bentorestaurants in Melbourne op het internet.
Ik kies er twee uit die volgens de lijst de beste bento's van Melbourne verkopen. De eerste lijkt verdwenen. Het gebouw is leeg en het stof komt door de gaten waar ramen hebben gezeten naar buiten als de bouwvakkers hun machines aanzetten. Ik loop tussen de twee leeuwen door die het begin van Chinatown aangeven. Rode lampionnen waaien boven mij, boven de Chinese massagesalons, de Vietnamese restaurants, de Aziatiasche supermarkten. Bij het tweede restaurant, midden in Chinatown, haal ik mijn eerste echte officiële bento. "For lunch?" vraagt de Japanse mevrouw en ik knik helemaal blij.

Dit zit er in:

• Misosoep in een plastic bekertje. Misosoep is heerlijk troosteten. De warmte gloeit vanuit je maag door je hele zachte weefsel. Ik heb ooit een Japanse film gezien over de teloorgang van een huwelijk met een scene van vijf minnuten waarin de twee gehuwen gezamelijk aan de tafel in volmaakt gescheiden stilte misosoep slurpen.
• Rijst een een plastic container, met Japanse soja-teriyakkidressing in een apart bakje.

 Een plastic bento bak  met vier containers met:

• Gefrituurde tempura
• Rauwe zalm met wasabi
• Rundvlees met rijstnoedels
• Japanse salade
• Chopsticks

 Ik zie gelijk al dingen die ik anders zou doen in mijn winkeltje. Ik zou sowieso vegetarische bento's aanbieden met een vleesoptie, naast bento's met vis.
Ik kreeg mijn bento in witte half doorzichtige plastic tasjes, zo van de Chinees. Zouden die in een speciale Aziatische fabriek worden gemaakt zodat Aziatische afhaalrestaurants over de hele wereld die moeten sponsoren? Mijn bento's moeten komen in speciale bamboe tasjes. Classy, met een Japanse look & feel. Het is natuurlijk ook de bedoeling dat klanten hun eigen lunchboxje kunnen inleveren, waar ik dan een bento voor maak die ze de volgende dag weer kunnen ophalen.
Misosoep in een aparte kom, oke. Maar de rijst zou ik in de bentobox willen. Ik zou daarvoor ook dubbellaags bentoboxen willen aanbieden.

12-4 Michel in Melbourne

De kamer is prachtig; zoals de foto's, alleen niet zo glimmend. Het is oud en heeft een oude houten vloer met blauwe en groene verftinten aan de randen van de houten planken. In het midden is een tweepersoonbed, met een goed matras en kussens. De ramen zijn van ouderwets druipend glas die je omhoog kunt schuiven, met daarboven een boog van glas en lood. Ik pak een aantal kleren uit in de grote klerenkast en verstop mijn koffer. Ik ben thuis. De regen stopt, de zon breekt door. Na vier regendagen in Melbourne blijft de zon mijn hele verblijf verlichten.
Die avond spint de poes in het verandalicht. Ze drentelt rond mijn benen, speelt met mijn veters en blijft de nacht in de buurt. Die nacht slaap ik de slaap der onschuldigen, als een babietje in het ledikant. 's Ochtends wenst de poes me mauwend een goede tijd in Melbourne en verdwijnt in de tuin, om zich niet meer te laten zien.
Bij het raam van mijn kamer staat een houten tafel met een stoel, die ik direkt inricht al schrijftafel. Ik pak mijn blogboek en een pen en schrijf de afgelopen dagen.

Teena brengt de honden Atticus en Chopper, de hond van haar zus. Ze is verhalenverteller en lezer, dus ik breng haar boeken van de conventie voor haar mee. Ik sponsor haar boekwinkel Readings, die een Queer readersclub heeft, door twee boeken te kopen; Barracuda van Christos Tsiolkas en The twinborn affair van Patrick White. Hij is de nobelprijswinnaar van Australië, zo iemand die wij alleen maar in de wetenschap hebben.
Teena is gescheiden kom ik achter en werkt een dag in de week, wat samen met de opbrengst van het Airbnb-en voldoende is om van te kunnen leven. Ik leg uit waarom ik in Melbourne ben en ze vindt Bookcrossing meteen geweldig. Ze vertelt het aan iedereen op de verhalenvertelconventie waar ze naar toe gaat.

In een stad op vakantie zoek ik altijd vastigheden, een plek waar ik altijd kom ontbijten, een park dat mijn park wordt, een restaurant waar ik vaker kom. Met een vaste plek ben ik niet meer te gast in de stad, een stukje wordt van mij. In Melbourne krijg ik een vaste tram, nummer 96, van St. Kilda naar het centrum, of neem de blauwe fietsen bij het Luna Park. Iedere dag zie ik de opengesperde mond die de ingang van het pretpark is. Dat wordt mijn Melbourne.

11-4 - 13-4 iiwi in the real world

In the news: Faulty trivial pursuit question
Een meisje stuurde de volgende Trivial Pursuit kaart naar de krant: 'Is the continent of South America shaped like a triangle, a rectangle or a square?'

11-4

Deze drie dagen ga ik naar de Bookcrossing conventie die het hart vormt van de Australiëreis. Ik ben dit jaar 10 jaar bookcrosser, en heb meer dan 2000 boeken ergens neer gelegd, zodat andere mensen ze kunnen vinden en een kadootje hebben om te lezen. Daarom wilde ik wel eens naar zo'n conventie, waar een man of vijftig komt om boeken te releasen en te praten met elkaar over onze hobby.

Lees meer over Australië, mij en bookcrossing
Lees meer over bookcrossing

Het is mijn eerste bookcrossingconventie, dus ik heb geen idee wat ik precies moet verwachten. Ik ga gewoon met alles meehobbelen en zie het wel, is mijn gedachte.

Bookcrossing is a sure way om met beveiliging in aanraking te komen voor mij. Ik ben in mijn 10 jaar al eens bijna gearresteerd voor het neerleggen van een boekje op het centraal station, door een overijverige jonge spoorwegagent die zich wilde bewijzen, en iemand anders is eens door beveiliging aangespoord te vertrekken toen ze een boek van mij wilde oppikken van een openbaar beeld waartegen ik het had neergelegd. Nu ben ik ook wel eens door beveiligers aangesproken toen ik op de stoep een foto nam van een gebouw, dus het is niet alleen bookcrossing.
Na een vertraagde vlucht en kennismaken met Teena, die een kamer in haar appartement in St Kilda, een buitenwijk van Melbourne, aan mij verhuurd voor de komende vijf dagen, stap ik in de tram 16 op weg naar het universiteitsterrein waar de Bailieu library is, waar de conventie wordt gehouden. Vandaag is kennismakingsdag en er is een gastspreker, die zal praten over schrijven. Melbourne is een volkomen onbekende stad voor mij en de tram waar ik instap is verkeerd gekozen. Na 1001 haltes bereikt ze na een half uur het universiteitsterrein, waar een andere tram van twee minuten later daar zes minuten over doet, merk ik later. Op universiteitsterreinen verdwaal ik altijd hopeloos, en deze is geen uitzondering. Zeker in het donker is het voor mij een soort doolhof van gebouwen en straten. Vragen staat vrij natuurlijk, maar hoe in hemelsnaam spreek je Bailieu uit? Biuwly, blijkt, als ik het iemand vraag.


Als ik de Bailieu Libraray bereik, blijkt de bovenverdieping, waar de bookcrossconventie gehouden wordt, afgesloten. Er was een stafmedewerker, een hogere stafmedewerker en een beveiliger voor nodig om me naar boven te krijgen. Daar kreeg ik mijn badge, en was ik drie dagen iiwi.

11-4-iiwi
Bookcrossing kent mij als iiwi, mijn internetnaam. Ik krijg een badge met iiwi en mijn eigen naam er op, maar de meeste mensen spreken mij deze dagen aan als 'iiwi'. Hoewel vrienden dat ook wel doen, is het toch leuk om eens drie dagen lang alleen maar met mijn zelfgekozen internetnaam aangesproken te worden. Alsof ik daadwerkelijk even iemand anders geworden ben. Helaas is het de echte wereld en geen internet, dus ik ben niet iemand anders, maar mijn eigen zelf met mijn wereldse beperkingen. Het wordt een soort iiwi in the real world.

De gastspreker van vandaag was Ros Moriarty, die een aantal boeken heeft geschreven over haar relatie met een aboriginalman en indigenous familie. Haar verhaal haakt in de andere verhalen over de geschiedenis van Australië, van de familie van Inez van der Spek, wiens emigratie naar Australië mislukte, van de indiginous kunstenaars Michael riley en Fiona Foley, die net als de man van Ros Moriarty haar familie in Ierland opspoorde, de kunst in het museum in Sydney en in Utrecht. Het maakt de aboriginal cultuur grijpbaarder, maar maakt tevens duidelijk dat deze geschiedenis ook ongrijpbaar blijft. Ik probeer dit aan haar uit te leggen, maar dat lukt me niet goed. Ik kom niet tot een conclusie van mijn verhaal, of tot een vraag, en blijf hangen in een ongemakkelijk gevoel dat ik mezelf voor gek heb gezet.

Het is donker en ik ken behalve het stukje tramlijn nog niets van Melbourne. Ik neem maar geen risico's en bedenk dat als het misloopt ergens ik altijd een taxi kan nemen. Australiërs zijn erg aardig en een meisje legt me zonder dat ik dat hoef te vragen uit hoe ik met de tram naar St Kilda kom. Als ik daar aankom is de regen verdwenen en staan er sterren aan de hemel.

12-4-Michel
Als ik wakker wordt schijnt de zon in mijn kamer. De verwachting was vier dagen regen, dus ik voel mij de zonnegod die het goede weer naar Melbourne bracht. Ik ga koffie drinken in de tuin. Thuis in Nederland had ik gelezen over Lentils are everything, een eettent waar geen vaste prijzen zijn, maar je betaalt wat je zelf vind dat het eten waard is! Dat lijkt me een leuk concept, dus daar wil ik ontbijten. Maar de Lentils in St Kilda blijkt alleen open voor avondeten, dus ik ontbijt met pannekoeken met zwarte bessen in het ontbijtcafé ernaast.

Het is zo heerlijk om te fietsen in een andere stad in een ander land. Ik ben begonnen met fietsen in Londen, vijftien jaar geleden tijdens een vakantie richting Ierland en voelde me volkomen veilig in het stadsverkeer. Sindsdien heb ik in veel steden gefietst, Berlijn, Dublin, New York. Melbourne heeft overal in de stad huurfietsen, blauwe, met helmen, hier verplicht. Je kan ze uit de stalling halen en in een andere stalling terugzetten, perfect voor ritten in de stad. Sinds mijn fietstocht door Londen op mijn eigen fiets hebben alle grote steden buiten Nederland gestaag dit soort fietsen gekregen. Wij lopen weer hopeloos achter. :(
Op de blauwe fiets, met de wind in mijn helm, voel ik een soort bevrijding. Ik snap het, niets kan mij nog raken. Als het misgaat komt het wel weer goed. Mijn normale angsten in verkeer met andere mensen verdwijnen, ik ben mijzelf op de fiets!
In Nederland vind ik fietsen vaak eng, maar in een buitenland heb ik daar geen last van. Ondanks dat de fietspaden hier zomaar stoppen en ik links moet rijden, en naar het midden van de weg moet voorsorteren voor een rechterbocht, voel ik me veel veiliger dan in Nederland, waar iedereen regelloos door elkaar krioelt.
Door het ontbijt en het fietsen ben ik wel bijna te laat voor de releasewalk, een wandeling door het centrum van Melbourne waarbij we her en der boeken neerleggen, en om weer iiwi te worden.

12-4-iiwi
Tijdens de releasewandeling raak ik verdwaald van de rest. Twee keer! Samen met MissMarkey uit Oxford achtervolg ik de releasegroep, speurend op de boeken als crossende klein duimpjes in de moderne stad. Met zijn tweeën praten is makkelijker dan in een hele groep en, vermoedelijk een kwartier na de releasegroep, komen we bij de staande bankiers met bookcrossboeken, waar een kindje bij staat, tien jaar en al in de goede houding. Nu nog een mooie aktentas. We zien de streetart in Chinatown en de Free library op het station, waar snel een ballycumber aan vast wordt gebreid. 
In de middag is er weer een auteur die praat over boeken, maar dit keer niet zo interessant. MissMarkey laat ons een collage zien van Oxford, waar de conventie volgend jaar gehouden gaat worden.  

Ik ben iiwi, de fietser. Dat blijft de meest Australische conventiegangers verbazen; iemand die zomaar door Melbourne gaat fietsen naar coventieplekken. Ik ben inderdaad de enige die dat doet en het levert meedere gespreksstof op. Dat ik later na de conventie, over twee dagen, nog even iiwi ben als ik vijftig kilometer langs de Yarrah ga fietsen naar een Openbare Crossing Zone in Templestowe, is helemaal awesome. Een hubby van een van de conventiegangers heeft voor mij een fietskaart gemaakt van de route langs de Yarrah naar Templestowe, zodat ik niet zal verdwalen, en geeft me zijn telefoonnummer, voor als er iets gebeurd. Een andere bookcrosser heeft voor mij het boek 100 bicycleroutes in Melbourne gereleast.

12-4-Michel
Tijdens een uurtje tussen de laatste coventieprogrammaonderdelen en het diner loop ik verschillende boekwinkels in om mijn in het vliegtuig vergeten boek opnieuw te kopen, zodat ik later de laatste dertig bladzijden kan lezen.

12-4-iiwi
Het diner is een bust. Iedereen wil harder praten dan de anderen, en een bar-iemand bedacht dat daarbovenuit muziek hoorbaar moet zijn. Na het eten begon een quiz, waarbij iedereen, ook vanwege de wijn vermoed ik, steeds uitgelatener reageerde. Een quiz die ik niet vermoedde en te uitgelaten, naast al het geluid een uitbarsting van prikkels. Leuk gedaan, maar niet voor mij weggelegd. Ik zou weg moeten gaan, maar dat lukt me niet. Uiteindelijk moet ik na de quiz bijna wegvluchten uit het restaurant, terwijl ik naar de bookcrossers zwaai en tegen hen die me willen tegenhouden zeg dat ik ze morgen allemaal weer zal zien tijdens de massarelease, maar het nu echt niet meer trek, zoveel zoveel zoveel.

12-4-Michel
Buiten is het zaterdagavond in de grote stad die niet slaapt, maar dat is minder heftig dan het diner. Ik stap in de tram en kom langzaam weer tot mijzelf. Vier duidelijk dronken meisjes komen de tram binnen wankelen. 'Oh, you are soo pretty,' zegt een van hen, onvast op haar dikgezoolde schoenen, tegen een gothic meisje op een van de banken in de tram. Ze loopt wankelend naar haar vriendinnen en doet wat ik, en ik denk heel veel mensen altijd al hebben willen doen, maar niet durven als we niet ook dronken zijn; ze pak twee leren handgrepen voor staplekken en doet een ringoefening zonder afsprong. Ze hangt op haar kop met haar benen naar voren in de handgrepen terwijl een van haar vriendinnen een foto maakt en op instagram zet.

13-4-iiwi
Het leukst van de conventie vind ik de massarelease op de trappen van de State Library. Met een stuk of tien bookcrossers leggen we honderd of meer boeken tegen de trap naar het plein waar de bibliotheek staat, en kijken op een afstandje naar de reacties van mensen die de boeken kunnen meenemen. 

13-4-Michel
De anderen gaan lunchen, maar ik herinner me het diner en dat lijkt me niet zo verstandig, dus ik blijf als enige kijken als iedereen weg is, en aan mensen uit Hong Kong en Melbourne en Singapore en Frankrijk uitleggen hoe bookcrossing werkt. Ik voel me helemaal iiwi.
 Na de release bij de bieb wandel ik naar de Yarrah, om mijn herkochte boek uit te lezen aan de over van de rivier, onderweg boeken releasend. Op de Sandbridge over de Yarrah staan een aantal roestvrij stalen sculpturen waar ik erg van onder de indruk ben. Ze heten 'the travellers'.

Ngintaka; een songline van de Anangu

Een interpretatie van iiwi na aanleiding van de tentoonstelling Ngintaka in het Southern Australian museum in Adelaide.

Als de aboriginals terugkomen en hun belangrijke maalsteen missen, vermoedden ze dat de hagedis-man er achter zit en gaan hem achterna over het nog niet gevormde land van Zuid Australië. De hagedis tovert honderden kleine hagedissen om hen op een dwaalspoor te zetten. De aboriginals vragen aan alle kleine hagedissen of ze de maalsteen hebben gezien, maar alle hagedissen antwoorden ontkennend.
Ze blijven de hagedis-man achtervolgen. Bij een enorme boom vinden de aboriginals uiteindelijk de hagedis-man, maar die verstopt de maalsteen in zijn staart, zodat de aboriginals hem niet kunnen vinden. De hagedismens ontsnapt en met door de zwiep van zijn staart ontstaat de vlakke woenstijnvlakte van Zuid Australië.

11-4: transfer day

In the news: Hurricane approaches Cairns, North Australia

Ik had gisteren pech, want vandaag is weer prachtig weer in Sydney. Helaas is vandaag een transferdag, dus ik heb er niet zoveel aan. Ik ga van het mooie weer in Sydney naar de kou en regen in Melbourne. Ik heb mijn koffer gepakt en loop nog even naar het dakterras, waar ik voor de laatste keer zwaai naar het operagebouw. Dan stap ik naar buiten, onderweg naar de trein naar het vliegveld.

---

Everyman's rules on scientific living - Kerry Tiffany

Boek vergeten in het vliegtuig, nog dertig pagina's te lezen. Ik dacht dat ik de enige was, maar toen ik het in de boekwinkel uitlegde zei de verkoper: "Oh, we get that all  the time!"

10-04: Rush hour

Ik heb Sydney nu van een kant gezien waarin ik niet veel steden heb ervaren: in de avondspits in een auto! Paul reed ons naar onze hotels terug, dwars door Sydney tijdens de avondspits in de stromende regen. Bumper aan bumper staan we, het licht van de citylights harder en indringender door de regen. Ik was de laatste in de rij, en na een uur in de file werd ik uiteindelijk afgezet bij het operagebouw, het gidsgebouw van Sydney. Anders zou het nog een half uur duren, volgens Paul, en ik geloof hem. Nu steek ik mijn hoofd in mijn gele capuchon en loop naar mijn hostel.
In de haven lag naast het operagebouw een enorm cruiseschip, met het echtpaar uit Florida dat ik gisteren in de botanische tuinen had ontmoet.

10-04: Geen Blue mountains

"This guy has not seen any view, just very wet plants"

Vandaag ga ik naar de blue mountains. Georganiseerd, want ik wilde geen gedoe. In de mail van een paar maanden geleden staat dat ik 'in de morgen' opgehaald wordt vanuit mijn hotel, maar 'in de morgen' is een ruim begrip. Ik heb de Nederlandse touroperator waarbij ik heb geboekt, 333travel, gemaild of het iets preciezer kon, maar ik was voor het eerst (en zeker niet voor het laatst), vergeten dat er tien uur tijdsverschil zit tussen hier en daar, en ik pas antwoord krijg als de tour al lang en breed voorbij is. Tijd is een vreemde dimensie, daar wordt ik in deze reis voortdurend mee geconfronteerd. Tijd en plaats zijn gedwonen tot een parendans, aan elkaar vastgeklonken en niet te scheiden. Tijd bestaat alleen in ons hoofd.

Ik gok dus maar wat en sta om half zeven op om te douchen en te ontbijten en spullen uit te zoeken die mee moeten in de rugzak. Als ik mijn wandelschoenen aantrek, komt een meneer binnen om mij op te halen. Zo kun je ook timen blijkbaar.

Paul, onze gids, rijdt met zijn busje naar de Blue mountains, met een man of zeven, die verdwaasd en stil in de stoelen zitten, misschien nog vanwege het tijdstip, of omdat de regen tegen de ramen van de bus klettert. Er is een ouder paar uit Engeland, en een familie uit Turkije met twee kinderen en twee vriendinnen. Ik had in Noorwegen hele leuke ervaringen met zo'n georganiseerde trip. Twee Amerikaanse artsen in opleiding en ik konden het toen erg goed met elkaar vinden en we vertelden alkaar van alles over onszelf en de reis door Noorwegen die we maakten. Maar het kan ook aflopen zoals nu; de mensen blijven allemaal de losse groepjes waar ze bij horen en praten niet met elkaar. Volgens mij ben ik de enige die met alle groepen mensen contact heeft gelegd. Nu was het wel zo dat ik een andere tourinvulling had, ik kreeg een lunch mee en heb een groot deel van de dag een wandeling door het regenwoud gemaakt, terwijl de anderen in de bus verder reden naar andere plekken.Van de blue mountains heb ik bijna niets gezien. De Three sisters, de majestueuze piek was gehuld in een enorme wolk.

Op de eerste stop voor morning tea krijg ik Anzac biscuits, een Australisch koekje dat ook voorkomt in het boek De regels voor wetenschappelijk leven, dat ik aan het lezen ben. Je moet ze dopen in de oploskoffie. Mierzoet!

 Paul laat zien hoe je een boomerang gooit, en ondanks dat ik weet dat ik het niet zal kunnen, wil ik het wel als eerste proberen. 'Crazy Dutch guy!' You take one for the team. Ik kan er inderdaad niet veel van. "You guys are pretty much safe", zegt Paul als de boomerang een eindje verder in het gras neerploft.

Tijdens mijn wandeling langs de Drie gezusters (ook een kroeg in Groningen overigens!), zie ik alleen natte planten dus, maar ik hoor des te meer. Allemaal onbekende vogelgeluiden, versterkt door de mist, om mij heen. Erg mooi! De varens ritselen en opeens loopt er een soort bushkip over het paadje en verdwijnt aan de andere kant weer tussen de struiken.
De wandeling is uitgezet met toeristen in mind, en is dus niet erg moeilijk. Het begint met een trap van een paar honderd treden, die me naar de rand van de Three sisters brengt, een stukje dat heel veel mensen wandelen. We fotograferen onszelf bij een vage schim van een berg in de mist. Dan loopt het pad verder naar beneden, het regenwouddal in en verdwijnen de andere mensen en word ik omgeven door varens en eucaliptussen. De regen blijft van de bladeren op mijn regenjack tikken. De vochtigheidsgraad is 100 procent, de lens van mijn camera beslaat. Om mijn heen zijn alleen natte varens, en de geluiden van onbekende dieren. Ik ben David Livingstone in het oerwoud, stap over de enorme glibberige boomwortels en krijg een natte varen in mijn gezicht. Ik duw de planten opzij om een nieuw stuk woud te ontdekken. Op een grote steen eet ik mijn lunch. Ik draai een bocht om en opeens ben ik weer in de bewoonde wereld; een groep Japanners heeft allemaal dezelfde wit groene parapluus en lopen als een soort koningsstoet tussen de bomen.

Aan het eind van de wandeling moet ik kiezen:

• De steilste trein ter wereld
• Een kabelbaan

Ik kies uiteindelijk de kabelbaan, een ritje van anderhalve minuut, bleek. Ik denk dat ik de minst goede keuze heb gedaan.

De anderen waren rondgereden en blijkbaar wel uitzichten gezien, dus Paul ging speciaal voor mij nog naar een andere plek om mij iets te bieden van de Blue mountains; een klif zonder afzetting, waar je zo naar beneden kunt vallen. Daar kwamen de bergtoppen boven de wolken uit en zag ik een paar meter Blue mountains.

De tour bevatte ook een uur in een dierentuin waar ze alle inheemse dieren hebben, behalve het vogelbekdier, dat volgens mij nergens in gevangenschap voorkomt (en ook bijna niet meer niet in gevangenschap, maar dat terzijde). Er waren wel koala's, die je mocht aaien over hun rug! Koalaharen voelen vrij stug aan, als een soort tussenvorm tussen stekels en haren. Hun lichaam voelt sponzig.
Ze ondergaan de aanrakingen gewillig, maar zeker niet zo als een spinnende poes. Het lijkt ze niet zoveel te doen, ze blijven stoicijns een blaadje kauwen. Ergens vind ik dat je dit niet moet doen, het heeft niets meer met dieren te maken, maar toch ga ook ik de rij staan voor mijn minuut Koalaknuffelen. Ze zijn ook zo schattig!