09-04: In the news

In the news: The royal tour. De zus van Pippa komt met haar kroonprins en kinderen naar Australië

Om echt in een buitenland te zijn lees ik de Australische kranten en suffertjes (tot en met een blaadje over de prijzen van lifestock!). Ieder blogitem begint nu met het nieuws van die dag.
Het blijft mij de hele reis verbazen hoe koningsgezind Australiërs zijn. Het is een beetje zoals in Nederland prinsjesdag, met een rijtour en wat ze draagt. Duizenden Australiërs zijn aanwezig, met vlaggetjes en fotocamera's en wat al niet, voor Kate en de kindjes; de kroonprins zelf hangt er een beetje bij, net als onze koning. Mensen zijn toch stiekem prinsessenwezens. Dat paradeuniform van de koning met gele sherp en zwaard, mwah, de prinsessenjurk! Maar dat allemaal voor een toekomstig koningspaar dat eigenlijk een beetje bij het land hangt, er niet echt bij hoort. Als niet koningsgezinde lees ik een en ander met stijgende verbazing, de fascinatie met een koningspaar van een ander land.
Er is iets vreemds met het nieuws in Australië. De beschermende bel van oceaanwater, die ervoor zorgt dat wij hier nooit wat horen over Australië, behalve bosbranden en eens in de vier jaar verkiezingen, werkt ook de andere kant op, Australiërs horen niets van de rest van de wereld. Oekraïne, Rusland, ik heb er niets over gelezen. Over het Maleisische vliegtuig, dat in die berschermde bel is verdwenen lees ik pas weer op weg naar huis in the NY Times. Buitenlandse hoogwaardigheidsbekleders worden pas interessant als ze even op Australische bodem zijn, zoals kate en haar kroonprins. Het leven gaat hier zijn eigen gang.

09-04: Madama Butterfly

Het toneel is een drijvende heuvel in het water van Sydney Harbour. Links zijn de wolkenkrabbers van de banken en makelaars waarvan de lampen altijd aan zijn. Hoog boven het klootjesvolk met wiens geld ze de mensen regeren en de wereld naar hun eigen aangezicht maken. 'Dus ik trouw in de Japanse stijl: Voor 999 jaar, maar met het recht om het huwelijk elke maand te annuleren'. Rechts is de Habour bridge en het operagebouw en de haven. Op de heuvel is bamboe gepland. De tuin wordt klaargemaakt voor het huwelijksfeest. Boven het toneel hangt de volle maan aan een kraan. De opkomende zon ligt in het water, een halve rode bal.

Ik loop onder de Japanse poort door naar het operaterrein. Overal zijn oranje papieren lampen aangestoken en staan tafeltjes waar mensen Japans eten. Het operagebouw is prachtig op de achtergrond. Tijdens mijn Japanse salade zie ik een mevrouw die een prachtige Chinese jurk draagt. Ze blijkt uit Driebergen te komen, tja, en is in de jaren 80 verhuisd naar Australië. Aan de kademuur praat ik met Lilian, een Amerikaanse, ook geëimigreerd, over boekwinkels. Veel bezoekers hebben zich net als de mevrouw oorspronkelijk uit Driebergen speciaal gekleed. Ik voel me een beetje underdressed in mijn beste kleren uit de twintig kilo koffer; een zwarte broek en een zwart grijs gestreept overhemd. Het zal de laatste keer zijn dat ik het draag...
Rush tickets komen met de opmerking 'Your view may be blocked'. Maar ik heb een van de beste plekken van vandaag, recht voor het toneel, op de bovenste rij van het onderste tribunedeel. De dames naast mij vertellen dat afgelopen dinsdag de opera werd opgevoerd in de stromende regen en Madama Butterfly na de pauze een poncho droeg! Het toneel werd door toneelopbouwers steeds geveegd met watertrekkers, anders was het te gevaarlijk voor de zangers. Vandaag blijft het prachtig weer.

De Japanse huwelijksstoer loopt door de bamboe door naar voren. Madama Butterfly begint te zingen, een toon zo prachtig dat ik tranen in mijn ogen krijg. Mijn zenuwen sturen elektrische signalen op de maat, alsof ik van binnen dirigeer. Het geluid omvat iedereen op de tribune in een bel van bescherming. Niets kan ons deren deze avond. Haar zingen wordt onze energie, onze ingehouden adem de hare.

Tijdens de pauze wordt het hele toneel met bamboe afgebroken. Met een kraan wordt het huis van Pinkerton en Butterfly het toneel op getakeld. Pinkerton verdwijnt met zijn vrouw en het kind van Madama Buttefly in een motorbootje in de haven van Sydney, terwijl Madama Butterfly zich vertwijfeld terugtrekt in haar met bloemen versierde huis, waar onze ingehouden adem haar niet kan redden van de wanhoop.

Iedereen is enthousiast en de hoofdrolspeelster springt tijdens het applaus aan het eind in de armen van de regisseur. Ik wandel in de nacht terug naar mijn hostel en zing Sydney wakker.

09-04: The rocks

Tegen achten word ik wakker, en voel me heel normaal. Het is ochtend en het voelt voor me als ochtend. Ik denk dat ik geen noemenswaardige jetlag heb! Ik heb erg veel moeite gedaan om me aan alle regels voor het niet jetlagkrijgen te houden, ondanks de Russen, en ga ontbijten.

Ik logeer in de wijk the Rocks. Dit is de oudste historische wijk van Sydney, die werd gebouwd vlak na het stichten van de kolonie. Door de gevangen neem ik aan. Bij het bouwen van mijn hostel in 2000 zijn dan ook archeologische vondsten gedaan. Het hostel heeft de bouwput van deze opgravingen bewaard. De kamers zijn rondom deze put gebouwd, en vanuit de gangen kun je naar beneden naar de opgravingen kijken! Vandaag zijn er archeologen bezig met opgraven en meten!

Het stratenplan is nog een beetje in de oude staat. Het zijn steegjes en voetgangersgebieden, met een groot hoogteverschil, waardoor je als je van het ene deel naar het andere wilt je trappen moet lopen. In het midden van de wijk is een deel dat voetgangersgebied is, maar restaurantjes en kleine winkeltjes met sierraden van opaal en kleren. Het pand van de boekwinkel is leeg; het is daar niet anders dan hier. In de achtertuin van een Italiaans ontbijt en lunchtentje eet ik mijn ontbijt; koffie met een muffin. Dat word mijn standaard ontbijt hier in Australië. :)
 

Het plan is om vandaag rush-tickets voor de opera Madama Butterfly te bemachtigen in de botanische tuinen. Het is mooi weer voor die wandeling. Maar eerst een lijstje maken van spullen die ik onderweg moet kopen.

• Een pet
• Speciale Australische zonnebrand
• Een fles water

Onderweg naar het podium van de opera loop ik langs het operagebouw, het markante punt van Sydney. Ik maak een praatje met een echtpaar uit Florida, die dezelfde kant uitgaat. Zijn gaan een cruise maken over de Pacific, naar de Fijieilanden en zijn nu in Sydney aan het wachten op het cruiseschip. We lopen dezelfde kant op om dezelfde foto te maken van het operagebouw en de Harbour bridge in één shot. Ik maak voor tientallen mensen een foto van hen met het operagebouw of de Harbour bridge op de achtergrond.

Er zijn nog rush-kaartjes voor de opera! Halve prijs.

Ik kijk rond in het contemporary art museum van Sydney.  Er is een tentoonstelling van indigenous en Westerse kunst samen. Dat is interessant. Ik ken beide van musea hier in Nederland, maar door de manier van samenspel hier krijgen beide een grotere lading en effect dan ze alleen zouden hebben. Indigenous 'aboriginal' art is voor ons heel moeilijk grijpbaar; het gaat heel erg om connecties met het land en met familiebanden die voor ons op die manier onbegrijpelijk zijn. Toch heeft ook veel Westerse kunst te maken met verbanden van de kunstenaar met anderen. Zo is er hier een display van een kunstenares die alle namen van kunstenaars heeft laten opschrijven door mensen die voor haar en voor de kijker naar haar kunst van belang zijn om de kunst te begrijpen. Die instalatie van namen is wezenlijk hetzelfde als aboriginals doen met hun verbindingen van cirkels, maar dan op een voor ons grijpbare manier. We vertellen in wezen veel dezelfde verhalen.
Andere zalen zijn interessant omdat ze spelen met de bezoeker. Ik kijk hoe iedereen in een kleurijke zaal foto's van zichzelf neemt. De hele selfiecultuur heeft een enorme vlucht genomen. Het is zo grappig. Ik vraag later aan de receptie of de kunstenaar ooit zelf heeft mogen zien hoe het publiek met zijn zaal speelt, en dat blijkt zo te zijn. Ondanks dat hij er nu niet is, is er altijd een connectie met de kunstenaar en zijn publiek, en verandert de zaal voor een ieder in net iets anders. In hetzelfde vertellen we in wezen allemaal andere verhalen.

08-04-2014: Sydney

10-04:
Ik moet inmiddels een paar honderd foto's van het operagebouw hebben! 's Avonds, 's nachts, overdag, bij het water, op de trappen, met de Sydneybridge, vanuit de botanische tuinen, met vuurwerk, vanaf het dakterras, alleen het dak, kunstzinnig vanuit het museum. En vandaag met een cruiseschip in de regen.

Maar laat ik bij de achtste dag beginnen:
De eerste avond werd ik verleid met een BBQ op het dakterras van het YHA; er was een vegetarische optie, zei het receptiemeisje, en na een dag en een nacht en een halve dag vliegen: Doen! Het dakterras heeft bovendien een prachtig uitzicht over de haven en het operagebouw, met links de Harbour Bridge. Dat was de reden om dit hostel te kiezen.

Met mijn twintig kilo koffer ga ik met de lift naar mijn hostelkamer. Mijn bovenbedbuur heet Cheng Fu, en behalve dat spreekt hij geen engels, zegt hij direct. Of hij hier werkt of met vakantie is is me niet duidelijk, ik denk het eerste. De andere kamergenoot werkt in Sydney. In ieder geval gaat iedereen op dezelfde tijd slapen, tegen tienen. Dat is in hostels in een grote stad wel eens anders.

Ik heb een kleine opvouwbare tripod mee, en de BBQ op het dakterras biedt de mogelijkheid die te testen met nachtfoto's van het operagebouw.

BBQ
Die vegetarische optie heb ik niet gezien, of dat moet de salade zijn geweest, wel was er kangoeroeburger. In Noorwegen werden mij rendierballen aangeboden, die ik met de opmerking dat ik vegetariër ben kon weigeren; zo handig, zo'n principe. Maar Kangoeroevlees, dat kan ik niet weerstaan. Kangoeroe's zijn een plaag hier en worden bejaagd, niet gehouden in fabrieksmatige stallen, en ik zie niet echt een reden, anders dan dat je geen dier zou horen te eten, waarom kangoeroe niet gegeten mag worden.
Ik heb tweeentwintig jaar geen vlees gegeten. Drie jaar geleden in New York een broodje waar kip op zat, maar dat was per ongeluk en een vergissing. Voor zover ik er dus iets van kan en mag zeggen, is kangoeroe het vleeste vlees dat ik geproefd heb. Het is heel vezelig, zonder het vettige dat ik me herinner van vlees.
In New York raakte mijn gestel behoorlijk in de war van de plotselinge kipintake, maar nu heb ik geen last van de volledige kangoeroeburger die ik heb verorberd. Misschien merk ik het niet zo omdat mijn darmen door de hele vliegreis toch al overspannen zijn.
Later, in de Grampians tijdens een nachtwandeling, vind ik de kangoeroes die ik nu eet vreselijk schattig maar dat is pas over veertien dagen. En nog later bedenk ik me dat ik die dieren schattig vond en ze gegeten heb en lukt het me niet die twee dingen met elkaar te verenigen. Hoewel ik weet dat de bruger van kangoeroevlees is zijn de burger en de dieren echt totaal verschillende entiteiten, en kan ik alleen het vlees verbinden met de dieren door dat uitdrukkelijk te bedenken.

23.30 uur:
Ik ben bekaf van alles, de indrukken, de vliegreis, het stilzitten vreemd genoeg. Maar ik heb ook het gevoel dat ik aangepast ben aan mijn nieuwe dag- en nachtritme. Het voelt ook laat in de avond voor mij, terwijl het in Utrecht natuurlijk euh, geen idee is, maar geen avond.

Ngintaka; een songline van de Anangu

Een interpretatie van iiwi na aanleiding van de tentoonstelling Ngintaka in het Southern Australian museum in Adelaide.

De grote hagedis-man Ngintaka leeft in het Zuid-Westen van Australië en had geen goede maalstenen. Hij at daarom de hele zaden. Op een bepaalde dag vindt hij prachtige korrels. Hij moet weten hoe die gemaakt worden en gaat op zoek. Na een aantal omzwervingen ziet hij een groep Aboriginals en zij hebben een prachtige maaltsteen. Nu weet de hagedis waar de prachtige korrels vandaan komen. Hij blijft in de buurt en weet de aboriginals te bevrienden. Vrouwen geven hem te eten en hij heeft nog nooit zulk lekker brood gegeten. Met de mannen gaat hij op jacht. 
De hagedis schiet zichzelf tijdens een jachtpartij met een speer in zijn voet. Als de aboriginals zien dat de hagedis gewond is, sturen ze hem terug naar hun kamp. Daar is alleen een blinde man en een jongen die niet kan praten. De hagedis steelt de maalsteen en vlucht...

08-04 Border security

Ken je dat tv-programma, Border security Australia? Zo'n mevrouw komt aan met haar koffer en de douane springt er bovenop. Weet u dat u geen etenswaar mag invoeren? Ja, dat weet ze. Heeft u etenswaren bij u? Nee nee, geen etenswaren! De douane maakt de koffer open en die zit vol met zaden en noten en gedroogd vlees. Dat is geen eten, het zijn snacks, volgens de mevrouw.

Nu, niets van gemerkt. Mijn zorgvuldig ingevulde douaneverklaring werd in twee seconden voor en achterkant gelezen, en ik werd verder langs de controles naar de uitgang geleidt.

Ik heb nu wel voor het allereerst een stempel in mijn paspoort!

08-04: Australië zoals de aboriginals het zagen

De aboriginals schilderen het landschap vanuit vogelperspectief. Op de laatste tentoonstelling in het Aboriginal art museum van Utrecht las ik het verhaal van een aboriginal kunstenaar die het landschap van zijn clan,waar hij zelf helemaal niet meer in woonde, altijd schilderde vanuit vogelperspectief, maar het nog nooit gezien had. Tot hij uiteindelijk met het vliegtuig naar de streek van zijn ouders en voorouders vloog en eindelijk het landschap zag zoals hij het altijd schilderde.
Niet alle aboriginalkunst is vogelperspectief overigens, dat is veels te eenvoudig. Artiesten uit de Kimberly spelen met vooraanzichten en vogelperspectieven, om maar iets te noemen.

Ik verheug mij op dit verschijnsel, het zien van Australië door de lucht, zoals ik het gezien heb op de schilderijen. Maar ik zie het niet. Ik ben van Noord-West naar Zuid-Oost over het continent gevlogen en het enige wat ik heb gezien zijn wolken. Heel Australië, tot het eind van de Australische woestijn, was bedekt onder een dik wolkendek.

(Schilderij: Freddie Timms / Moonlight Springs)

Pas op de terugweg, van Perth een stukje over de Westkust van Australië, zie ik dit fenomeen, en zie ik hoe erg het landschap lijkt op de schilderijen die ik ken.