Oorspronkelijke bewoners

Het is avond in Perth. Ik loop van het restaurant waar ik heb gegeten naar mijn heksenhuisje. Ik zie een opstootje tussen twee Aboriginals, duidelijk dronken. Een politieauto met sirenes komt met gillende banden de hoek om. Ongelukkige mensen in een donkere omgeving. Ik zie Aboriginals alleen in de stad. Ik bedenk dat steden een bepaalde cultuur hebben, waar de Aboriginal cultuur, de kijk op het land, de songlines niet in passen. Aboriginals kunnen heel goed succesvol in de stad leven, als ze een deel van hun cultuur opgegeven en een deel van de stadscultuur overnemen, wellicht.
Ik probeer de cultuur van de oorspronkelijke bewoners te vangen. Ik ga naar twee tentoonstellingen over Aboriginal kunst en cultuur, ik zie hoe de eerste westerse Australische kunstenaars de oorspronkelijke bewoners wel en niet zien in hun impressionistische kunst, ik lees Kraaienwacht van Inez van der Spek, die twee wegen, de mislukte migratie van haar familie verbindt met de weg van de 500.000 Aboriginals via het verhaal van kunstenaars en activisten Michael Riley en Fiona Foley, ik vertel in dit blog de songline van Ngintaka, die ik in het museum heb gezien, binnen mijn eigen songline, mijn eigen route en weg in Australië. Maar die cultuur vang ik niet. Henning, de buschauffeur in the Grampians, vertelt dat je pas buiten de gebaande paden van de steden het echte Australië ziet, en zegt me dat ik nog eens terug moet, door de woestijn, naar het andere Australië, dat ik volgens hem enorm zou waarderen. Maar ik denk dat ook Alice Springs, en de Aboriginal cultuur in de woestijn een toeristische attractie is geworden, mensen die zo leven voor ons. Het stemt treurig, en ik kijk in de rondte en het is donker.

27 april - Perth

Een nieuwe stad is opnieuw verkennen, en vooral, opnieuw ontbijt en lunchplekken vinden. De straat van mijn hostel komt uit op een bredere straat, die uiteindelijk naar het centrum leidt. In een zijstraatje aan de andere kant ga ik ontbijten in Sayers Sister, wat ik in de app Happy Cow gevonden heb. Happy Cow is een lijst van vegetarisch vriendelijke restaurants per stad gerangschikt. Ook is er een kaartmodus, waarbij je ziet waar in de stad ze liggen.
Na de reis met de India Pacific mag ik luxe ontbijten, en ik neem koffie, juice, een taartstuk met room en een brownie met poedersuiker. Daarna ben ik klaar voor de dag.

Ik vind Perth de meest Europese stad van de steden waar ik tot nu toe geweest ben. Het centrum is voetgangersgebied, omzoomd door brede wegen voor de bussen en auto's. Er is een groot plein met winkels, en in de straten aan het plein zitten de kleinere winkels, eettentjes, chocoladewinkels, Italiaans ijs. Het doet mij erg aan de Europese binnensteden denken. Perth is een rijke stad, dat merk je ook aan alles. De inwoners zijn rijk geworden van de mijnbouw, van het vervoeren van erts, waar je een goed leven en een huis met tuin en zwembad van kunt kopen!

Van alle steden waar ik ben geweest wordt ik van Perth het minst blij. Ik ben ook al lang weg, misschien dat dat ermee te maken heeft. Maar van alle plekken waar ik ben geweest is Perth misschien wel de plek waar ik nog eens naar terug wil. Vanwege Rottnest eiland.

Na mate je de haven nadert verandert de stad en kom je in het zakencentrum van Perth. Hier staan hoge wolkenkrabbers, kantoren van de grote banken, financieringsbedrijven en de bedrijven rondom de scheepvaart, mijnbouw, handel met Azië en vervoer. Hier lijkt de stad het meest op een Aziatische megastad, Shanghai of Singapore.

Perth vanaf de Swan river.

Perth is de hoofdstad van West Australië, en de meest geisoleerde hoofdstad ter wereld. Er omheen ligt een groot niets. Zoals de meeste steden is Perth gebouwd rond de monding van een rivier, de Swan, die inderdaad bekend is vanwege de zwarte zwanen die er zwemmen. Vandaag ga ik met een boot over de rivier de Swan naar de voorstad Freemantle, waar grote koloniale huizen het straatbeeld bepalen.

Freemantle

Midden in het zakencentrum staat een enorme heel moderne klokkentoren, een slank ontwerp opgebouwd uit beton en glas. Aan de buitenkant is niet direct te zien wat de Swan Bells eigenlijk is. in de klokkentoren zit een set van achttien klokken. Veertien van deze klokken zijn afkomstig uit de St. Martin in the Fields kerk aan de Trafalgar Square in Londen. De Swan Bells toren is ruim tweeëntachtig meter hoog en telt een zes-tal verdiepingen met op de top een observatiedek waarbij je uitkijkt over de rivier en de stad.

Swan bells tower

Met een groep van 18 man ga ik omhoog naar het observatiedek. We mogen allemaal omste beurt een klok luiden. De kinderen in de groep vinden het geweldig! Op het hele uur kun je het mechaniek in werking zien en de klokken zien zwiepen als ze het uur inluiden.

Perth vanaf het observatiedek van de Swan bells

Ik heb zoveel indrukken gehad dat ik het genoeg vind geweest. Ik ga naar het Kings park. Aan al die namen merk je het koloniale Engelse verleden van de stad. Ik wandel langs de groene long van de stad naar de botanische tuin. Heel veel begroeiing bestaan uit uitzonderlijke planten en bloemen. Er zijn verschillende wandelroutes te volgens waarbij je langs vele monumenten, gedenktekens en kunstobjecten loopt. Er is ook een speciale indigenous people route, de Nyoongar aboriginals. hier zie je hun kunstvoorwerpen en leer je over het gebruik van planten en bomen door de Nyoongar. In het park staan allerlei palmbomen, waardoor de stad hier weer anders wordt, een soort tropische stad. 

In Kings park

26 april - Knibbel knabbel knuisje

Mijn eerste doel in Perth is mijn hostel voor de komende dagen, en dat is een heksenhuis!

Mijn hostel!

Het ligt aan de buitenrand van het centrum, maar nog net binnen de  free transit zone, dus ik moet een half uurtje lopen vanuit het centrum of met de bus. De bussen in Perth zijn van het bedrijf CAT-transit, en hebben een mooi lopende katachtige op hun bussen!

In het hostel heb ik een bunkbed in een kamer met zijn vieren. De enige die er op dit moment is, is een oude Griekse man van 76, met diepe groeven in zijn gezicht, een zwarte alpinopet op zijn hoofd en een stok om op te steunen, die in het hostel slaapt. Hij heeft slaapapneu en slaapt met piepende adem met een zuurstofmasker op aan een apparaat. Hij is uit griekenland vertrokken om hier te werken en is blij, vertelt hij, want in het hudige Griekenland zou hij geen recht hebben op betaalbare medische hulp. Hij komt graag in hostels als hij reist, ondanks dat hij al zesenzeventig is!

26 april - 4750 kilometer

Na 20 dagen reizen van kust naar kust, na 4750 kilometer dwars door Australië, stap ik deze onbewolkte ochtend uit op het station in Perth.

Kalgorlie

Kalgorlie is de tweede stop tijdens de rit. Eigenlijk ligt dit al heel dicht bij Perth, het eindpunt. Relatief geproken dan natuurlijk, over een meer dan 1000 kilometer lange reis. Kalgorie is echt een stad. Er wonen 30.000 mensen, die voornamelijk werken in de mijnbouw en het transport. Bij Kalgorlie ligt de grootste goudmijn van Australië. Hij is 3,8 kilometer lang en 1,35 kilometer breed. De bodem van de mijn ligt zo’n 500 meter onder het woestijnoppervlak. Het mijnbouwbedrijf wil graag de mijn laten zien, en met een aantal passagiers ga ik mee.
Buiten regent het. De mensen van Kalgorie zijn er blij mee, het is heel droog geweest, veel langer dan gebruikelijk, dit is de eerste regen in maanden.
We mogen de mijn alleen van grote afstand bekijken. In de mijn wordt het gesteente met explosieven losgemaakt. Grote grijpers laden zware vrachtwagens met erts die het naar boven brengen. Per jaar wordt zo’n 15 miljoen ton aan materiaal op deze wijze getransporteerd. Boven staan installaties om het goud aan het erts te onttrekken. Het gesteente wordt verpulverd en via baden wordt het goud van de rest van het materiaal gescheiden. Het goud wordt gesmolten en in staven gegoten. De mijn is continu in bedrijf.
Toch krijg je ondanks de afstand een gevoel van de enormiteit van de mijn. We mogen wel naar een museum, waar de geschiedenis van de mijn wordt uitgelegd. Vroeger was het een ondergrondse mijn, zoals je een mijn voorstelt. Tegenwoordig is de mijn een open mijn, een enorme kuil in het landschap.
Ook zie je hier de enorme graafmachines waarmee de erst naar boven wordt gebracht. De wielen zijn drie keer zo hoog als ik ben.
Als we terug komen is het al avond. Met een toeter op de hoorn vertrekt de trein voor het laatste stuk door het donker naar Perth, waar we de volgende ochtend aankomen.

Ngintaka; een songline van de Anangu

Terwijl ik door de woestijn dender, denk ik aan Ngintaka, de hagedisman, die de maalsteen gestolen heeft van de aboriginals en tijdens zijn vlucht de steen laat vallen, die voor de ogen van de aborinals in gruzelementen valt. De aboriginals zijn boos over het verlies van hun steen, die zoveel voor hun betekent. Met zijn allen vallen ze de Ngintaka aan en doden hem met twaalf speren.

Over hier, iets noordelijker in de woestijn, gaat deze songline. Het is een route door de woestijn, langs de markeringen die de Ngintaka op zijn vlucht in het landschap heeft gehouwen, de vruchten en zaden die hij heeft gegeten en die tot bloei komen langs deze route, het drinkbare water dat er langs deze route is.
Het is een ontstaansverhaal, over plekken die vruchtbaar zijn, en de betekenis van de maalsteen. Zonder maalsteen kunnen de zaden niet gemalen worden, is er niets te eten.

Ngintaka Tjukurpa alatji - paluru ngura parari nyinangi tjiwa wiya, paluru tjiwa kurakuratjara nyinangi munu paluru mai wakati rungkaningi, munu rungkara uninypa uninymankula ngalkuningi.

Cook

1138 kilometer van Adelaide, en 1523 kilometer van Perth ligt Cook. Het is een van de twee stops van de Indian-Pacific. Door de luidspreker meldt de conducteur dat we uit mogen stappen, maar er om moeten denken dat we na een uur er weer moeten zijn omdat de trein vertrekt en niet wacht op achterblijvers. There's only one train every week, klinkt het verontrustend. Ik blijf de trein altijd in mijn oog houden terwijl ik rondwandel.

Cook is gebouwd tijdens de bouw van de spoorlijn zelf. Spoorwegbouwers woonden hier terwijl ze aan het sppor werkten, richting Perth en richting Adelaide, tot ze het spoor naderden waar de bouwers van de volgende stad aan werkten. Toen de bouw voltooid was bleef Cook bestaan voor de 200 reparatiemedewerkers van de spoorlijn. Ondanks zijn geisoleerde liggingwas het een florerende stad, met een school van de kinderen van de reparatiemedewerkers, en een zwembad. Na de privatisering van de lijn in 1997 was deze reparatiehub niet meer nodig, vonden de nieuwe eigenaren, en verdwenen bijna alle inwoners en werd het een spookstad. Tegenwoordig wonen er nog zeven mensen.

Deze zeven mensen zijn voor hun voorraden en water (!) afhankelijk van de trein. De trein zelf tankt hier diesel voor het vervolg van de rit. De inwoners zijn dus voor hun voorraden afhankelijk van de trein, en de trein voor zijn voorraden afhankelijk van dit stadje. Mocht er iets gebeuren met de trein, dan zijn in Cook medijnen. Een hele grote voorraad EHBO dozen, zo stel ik mij voor.

Tijdens de anderhalf uur die je hier ongeveer bent krijg je niet echt een goed idee van de enorme lege ruimte die er om Cook ligt. De woestijn is alom tegenwoordig. Woestijn had ik mij voorgesteld als heet, mar het is koud vandaag, tussen de tien en vijftien graden. Ik bibber in mijn t-shirtje met korte mouwen. En er zijn vliegen. Enorm veel vliegen. Dat is het eerste wat je merkt als je naar buiten stapt.

Enorm

Veel

Vliegen

Na Cook begint het langste stuk rechte spoorweg ter wereld, tot de volgende stop, Kalgorlie. 478 kilometer kaarsrechte spoorlijn, waar de conducteur om de minuut een knop moet indrukken om te bewijzen dat hij niet in slaap is gevallen. Je vraagt je af hoe ze het hebben kunnen aanleggen, zonder ergens de fout in te gaan en toch een bochtje te moeten maken. :)

De conducteur fluit.

We stappen weer in.

Als we wegrijden komt er bij de overgang een pickup-truck aan. Heeft die pech, de enige minuut in een hele week dat de spoorovergang dicht is.