De laatste stappen

Zaterdag heb ik een nieuwe grote rolkoffer kocht; zo eentje die je met je pink kunt optillen, zo licht is ie. Hij is zwart, dus ik moet haar nog personaliseren, anders vind ik hem nooit terug op de loopband, tussen alle andere zwarte rolkoffers. :)
En gisteren heb ik een 16 gig geheugenkaart voor de camera aangeschaf en vandaag ga ik mijn gerepareerde wandelschoenen ophalen.

Bijna weg!

OV

Behalve dat ik ervan afhankelijk ben omdat ik zelf niet kan rijden, houd ik ook van openbaar vervoer op vakantie. Je komt er lokale mensen tegen onderweg. Je ziet de verschillende bevolkingsgroepen in het land die elkaar afwisselen, de schoolkinderen die 's ochtends de bus naar school nemen, de forensen op weg naar hun werk, de oma's met boodschappen die 's middags naar de stad gaan om te kletsen in het koffiehuis, rugzaktoeristen, studenten met een waszak. Je merkt de drukte in de metro in New York, waar iedereen, ook als er plek is, netjes zijn tas bij zich op schoot houdt, je mist 'Mind the gap' dat in de Londense metro is afgeschaft, je hoort de gesprekken over liefde en het leven in de stad, als je ze kunt verstaan, een meisje oefent Fado in tram 28 in Lissabon, waar je de steile straatjes kunt beklimmen met een aleavator.
In Australië ben ik in vier verschillende steden, met elk hun eigen OV systematiek. Zo heeft Melbourne een variant van een chipkaart, de Myki-kaart, waar je verschillende abonnementen op kunt zetten. Gelukkig ken ik iemand die net in Melbourne is geweest en mij haar Mykikaart heeft geschonken, dus dat deel is geregeld. Melbourne staat sowieso bekend om zijn trams
In Sydney is de stad een beetje op zijn ouderwetse Engels, verdeeld in zones, met ieder een verschillend tarief. Daarnast zijn er nog OV-dagkaarten voor al het OV, of OV-kaarten voor slechts een deel van het openbaar vervoer. De stadsferry zit dan weer nergens bij en heeft zijn eigen betaalwijze.
Op Kangaroo Island, half zo groot al heel Nederland, is überhaupt geen openbaar vervoer. Daar ben je aangewezen op het huren van een 4wheel drive, of een touroperator. In Perth is in de centrumzone het OV gratis! Daarbuiten kost het wel geld, en de steden net buiten Perth zitten is verschillende OV zones van Perth in.
Naast de steden reis ik ook tussen de steden nog met het OV, waar ook weer verschillende operators zijn, met verschillende prijzen en systemen. Marktwerking is leuk, zullen we maar zeggen. Op zo'n reis merk je weer dat zo'n OV-chipkaart, hoewel een slecht uitgedacht systeem, uiteindelijk zo zijn voordelen heeft. Vroeger zij men altijd dat je ons tv stelsel en onze strippenkaarten nooit aan buitenlandese toeristen kon uitleggen, maar buitenlanden kunnen er ook wat van!

Tijd

Tijd is relatief. Maar tijd in Australië is helemaal difuus. Er zijn drie tijdzones in Australië, en een klein gebiedje in het Zuid-Westen, dat moedig weerstand biedt. Ik reis door alle drie. Het bijkomende probleem is dat niet alle tijdzones in Australië zomer- en wintertijd hebben, en dat als die er is die niet op dezelfde dag ingaat als die bij ons.

Je krijgt dus van die zinnen als: Het tijdsverschil tussen Nederland en Sydney is 10 uur, behalve als in Nederland de zomertijd is ingegaan, dan is het tijdsverschil 9 uur, behalve als in Sydney de wintertijd is ingegaan én in Nederland de zomertijd, want dan is het tijdsverschil 8 uur. Het Westen, met de stad Perth, heeft geen zomer- en wintertijd, en omdat je je klok toch moet omzetten van de tijdzone van het midden van Australië, maakt dat het minimaal makkelijker. In Adelaide werk je met halve uren, daar is het 9 1/2 uur later, of 7 1/2 uur als de zomertijd in Nederland én de wintertijd in Adelaide is ingegaan, of 8 1/2 als...


Ik hoop derhalve op een app op de Blackberry, waar ik verschillende klokken kan instellen, of, nog beter, die al voor mij ingesteld zijn!

Alles is geboekt!

Altijd een mijlpaal bij een vakantie. Op het B&B in Melbourne na, dat ik pas in februari kan boeken, zijn alle hostels en tours voor de Antipodesreis geboekt. De hele reis staat nu in de Blackberry en alle data zijn nogmaals gecontroleerd. Wat een pak papier krijg je uiteindelijk voor zo'n reis zeg, dat moet toch ook efficiënter kunnen.

Sydney

Ik had bedacht om van West naar Oost te reizen en te eindigen op de conventie in Melbourne. Het leek mij handig om daar een mooi reisverhaal te hebben om te kunnen vertellen. Maar dat kwam niet zo uit. De Indian Pacific rijdt maar een keer per week, dus er was eigenlijk maar één mogelijkheid om zo te reizen dat ik aan de West- en de Oostkust zou kunnen zijn. Substantieel dat is, een aantal dagen.
De Indian Pacific is ook duur, 1500 euro voor een kaartje betaal je zomaar. Behalve als je vroeg boekt op internet, zonder couchette. Dat ging in de week van West naar Oost al niet meer, uitverkocht. De enige optie die open bleef was de andere kant op reizen, beginnen aan de Oostkust en eindigen aan de Westkust.
Ook het idee om een aantal dagen in Singapore te verblijven om te wennen aan Oost-Azië verdween. Dat is leuk, maar een vakantie naar Singapore is wel makkelijk te regelen, en niet eens zo duur. Sydney daarentegen, is weer veel begrotelijker. En ik ben nu in Australië, daar hoort Sydney wel bij. Dus werd het een reis van Oost naar West met een stopover in Sydney. Een paar dagen daar relaxen, wat wennen aan de tijd en ontjetlaggen (is daar een woord voor?), naar de Blue Mountains voor een dagtripje en naar het operagebouw, en dan door naar Melbourne.
Daar ben ik twaalf dagen voor Melbourne en de reis door naar Adelaide langs de Great Ocean Road, waar ik stukken ga fietsen en wandelen en bussen via de Grampians, een nationaal park, naar Adelaide. Vanuit Adelaide neem ik een georganiseerde rondreis over Kangaroo Island, en dan de trein naar Perth aan de Westkust. Aan de westkust ben ik vijf dagen, die ik eindig op Rottnest Island, en eilandje voor de kust van Australië, in de Indische oceaan.

Het grote niets

Ieder continent heeft wel een transcontinentale trein. Australië heeft de Indian Pacific, genoemd naar de twee oceanen die hij verbindt. De lijn loopt van Sydney aan de Oostkust naar Perth in de westkust. Of andersom natuurlijk. Ik ga niet de hele transcontinentale treinreis maken, maar stap op in Adelaide. Van Sydney naar Adelaide ga ik per vliegtuig, bus, fiets en lopen. Zo ga ik toch dwars door het continent heen.

Ik heb nog nooit een vakantie gehad met een enorme treinreis. Wel over gedacht. Ik vind treinen leuk. Of ik treinreizen als vakantie leuk vind weet ik niet. Ik weet niet hoe goed ik kan praten met medetreinreizigers, waar zoiets toch mee staat of valt. Maar dat zullen we nu zien dus, ik ga drie dagen treinen! Als dit bevalt kan ik het vaker doen. Dit is de route van de Indian Pacific:

De Indian Pacific raast door het grote niets van Australië, de Nuballor plain. Het heeft ook het grote stuk rechte spoorweg, 478 kilometer, waarbij de machinist iedere minuut op een knop moet drukken om te laten zien dat er niets met hem is gebeurd. De eerste rit met de Indian Pacific was heel recent nog, pas in 1970. Toen was ik al geboren!

Ik hou van niets. Landschappen zonder iets, zoals de hoogvlakte in Noorwegen of the Burren in Ierland, fascinerend. Volkomen verlaten, desolaat. In mijn eentje staan tussen wat keien, met het gevoel dat er nergens iets is. Maar natuurlijk wel met de notie dat ik diezelfde dag weer in een hostel ben, onder een warm dekbed. De Nuballor plain is mijn eerste grote niets dat een woestsijnlandschap is. Dat heb ik nog nooit meegemaakt, spannend!

Hoe ga je reizen door Australië?

Ik heb me toen het idee in me opkwam om naar de andere kant van de wereld te gaan, lang lopen afvragen hoe ik dat moest doen, reizen door Australië. Het is een enorm land, een continent. Het leek me vanwege de grootte niet mogelijk om er naartoe op vakantie te gaan. Zeker niet op de manier waarop ik op vakantie ga; zonder auto, veelal wandelend of fietsend. Australië trek je rond per camper en dat kan ik niet.

Tasmanië
Mijn eerste oplossing was een plan om een paar dagen naar Melbourne te gaan voor die conventie en daarna met de boot over te steken naar Tasmanië, een eiland dat qua grootte de mogelijkheid schiep om er op vakantie te gaan. Ik had het gevoel dat ik Tasmanië in mij kon opnemen, zonder het gevoel te hebben dat ik er doorheen jakker. Een gevoel dat ik bij Australië erg had.
Maar ook Tasmanië, welliswaar kleiner, heeft stukken uitgebreid 'niets', zonder steden of bewoning. Net als in Australië betekent dat; kamperen. De laatste keer in mijn leven dat ik in een tent heb geslapen was op mijn veertiende, een schoolkamp, en toen heb ik besloten dat ik dat nooit weer zou doen. Ik hou niet van kamperen. Tot nu toe heb ik dat besluit altijd kunnen houden; ik heb nooit meer gekampeerd. Andere wilde plannen kwamen en gingen, maar uiteindelijk bleef alles bij het eerste plan dat er lag, Australië als opmaat voor andere verre vakanties. En als ik naar Australië ging, vond ik, moest ik ook naar Australië gaan, dwars door het continent heen. Maar zonder het gevoel van plaats naar plaats te reizen. En zonder auto.

Trein
Je kan van Noord naar Zuid door Australië en van Oost naar West; maar beide opties hadden een deel met de trein. De Noord-Zuid route de Ghan, en de Oost-West route de Indian Pacific. Via de Noord-Zuid route zou ik naar Uluru kunnen, de plek in Australië die iedereen die er niet woont fascineert. Dit was voor het eerst dat ik ontdekte dat reizen door een Westers land een enorme planning met zich mee brengt. Ik ben gewend dat de trein een keer per uur gaat, niet zoals de Ghan in Australië een keer per week. Het kan wel hoor, maar dan wordt het voor mijn gevoel een uitstapje en dat was nu net wat ik niet wilde. Uitstappen om Uluru te bekijken betekent dus dat je pas een week later weer verder kunt. Uluru ligt niet ver van de stop op de Ghan lijn, voor Australische begrippen, maar dat is toch nog zo'n driehonderd kilometer. Bijna heel Nederland. Zonder transport is dat eigenlijk onmogelijk. Mijn focus werd de Oost West route, met de Indian Pacific.