Wijsheid

Australië is zo ver weg. Wat weet ik er eigenlijk van? Dat wij het ontdekt hebben. De Duijfken, waar ik later een replica van zal zien in Freemantle voer langs een deel van het continent. Wij Nederlanders zagen het, zagen de eerste zwarte zwanen op Swan river. Het liet de Nederlanders als eerste landen in Noord Australië. Wij zagen het land en vonden het maar niets, en reisden snel weer weg. Hoewel, zelfs dat is niet waar, want de Duyfken voer met zeekaarten waarop een land staat dat Terra Incognito heette en Australië werd. Iemand eerder moet die kaarten gemaakt hebben, er eerder geweest zijn.
Ik ken het woord Bottany Bay, waar de Engelsen voor het eerst landen op Australië.
Ik weet dat de aboriginals, die je nu indigenous people moet noemen, wat een stuk moelijker uitspreekt, bijna zijn uitgeroeid. Dat we tot in de jaren vijftig zijn doorgegaan met het verwijderen van aboriginalkinderen uit hun milieu en ze plaatsen met goede Westerse gezinnen.
Ik weet dat in de jaren vijftig en zestig er veel Nederlanders zijn geëmigreerd naar Australië om er een nieuw bestaan op te bouwen, voornamelijk als schapenboer. Ik weet dat nog steeds veel mensen naar Australië gaan om te werken, nu in de mijnen, of als vrachtwagenchauffeur naar de mijnen. Dat is het wel.
Ik moet me voorbereiden op mijn reis, iets van Australië begrijpen, via literatuur en non fictie. Het is niet bewust, het zijn boeken die ik al heb over Australië, die ik al interessant vond voordat ik plannen had voor deze reis, en boeken die ik op het moment tussen januari en maart tegenkom en interessant vind. Ik heb gelezen:

The luminaries van Eleanor Catton, over de goudkoorts in Oceanië (dit boek speelt in Nieuw Zeeland) in de late 1800.
Al wat ik ben van Anna Funder, een roman die speelt in het hedendaagse Bondi, Sydney, wat ik niet wist, maar per toeval achter kwam.
Kraaienwacht van Inez van der Spek, over de emigratie van haar ouders naar Australië in de jaren 50 en de verhalen van twee Aboriginal kunstenaars van de jaren tachtig.
English passengers van Michael Kneale, een roman over het uitmoorden van de aboriginals in Tasmanië.
Regels voor een wetenschappelijk verantwoord leven van Carrie Tiffany, een roman over het boerenleven in de jaren dertig in Australië, dat ik voor een deel op reis lees.
Eilanden, rif en regenwoud van Cees Nooteboom, reisverhalen van hem over tochten door Australië, dat ik lees tijdens ontbijten op reis.
Barracuda van Christos Tsiolkas, over hedendaags Melbourne, wat ik koop en gedeeltelijk lees op reis.

Ik heb in ons abiriginal art museum twee tentoonstellingen gezien:
Bomb, van Blak Douglas en Adam Geczy, een aboriginal kunstenaar en een westerse kunstenaar, over de  discriminatie van Aboriginals, het nationalisme van Australië en het spanningsveld tussen beide, waarvan vooral de enorme woede me bij is gebleven.
Country to Coast. Colours of the Kimberley, over hedendaagse aboriginal kunst uit het Noord-Oosten van Australië, een veel lieflijker tentoonstelling, waarin de actuele positie van aboriginals veel verdekter naar voren komt en het veel meer gaat over de oude cultuur van aboriginals uit dat gebied.

Nog 4 uur en dan ga ik vliegen!

17 kilo aan kleren ingepakt, online ingecheckt. Inmiddels natuurlijk al zes keer gecontroleerd of ik alles bij me heb. :) Ik zie nu net dat mijn trailperiode voor de worldclock-app op de Blackberry is verstreken en er een grote balk over de tijden wordt getoond, dus die moet ik nog upgraden naar de pro-versie.

Het is hier 7.06 en in Sydney nu 15.06, dus 8 uur tijdsverschil. Dus ik zo direct niet ontbijten, maar neem een high tea.

Zo, nog 4 uur en dan begint de Singapore air experience. Vroeger had je de PanAm stewardessen, volgens mij nog steeds de reden waarom mensen stewardes willen worden. Met die gekapte haren, de pakjes, de lipstick, gewoon de standaard stewardes zeg maar. Dat heb je tegenwoordig niet meer, maar bij Singapore air lijkt het er nog een beetje op. Die meisjes (volgens mij zijn het bij Singapore air alleen meisjes, wat sowieso al een reden is om erop tegen te zijn natuurlijk) worden vreselijk gedrilld en staan onder hoge druk om alles goed te doen. Dat is natuurlijk waarom ik er op tegen ben, maar ik wil het toch eens meemaken, zo'n vlucht zoals in de hoogtijdagen van de stewardessen.

Nu nog even kijken of prorail kolaar is gekomen met de werkzaamheden rond Schiphol dit weekend.

Nog een week!

Gespannen ben ik vandaag voor het eerst wel! Ik heb op het internet mijn vluchtroute uitgezocht:

De ontstaansgeschiedenis van Australië

Ik zag laatst een aflevering van rise of the continents van de BBC over het ontstaan van het continent Australië.
Australië behoorde met Antartica, Afrika, Zuid America, Madagascar, Arabië en India tot de grote enorme landmassa Godwannaland. Godwannaland hoorde weer tot een nog grotere landmassa  Pangea, waar al het land dat er nu nog is bij elkaar gevoegd was. Godwannaland behoort tot de oudste landmassa's van de wereld, en bestond al eerder dan Pangea.
Tijdens het Jura begonnen grote bellen van heet magma uit de mantel van de Aarde omhoog te rijzen. Op de plekken waar het land het breekbaarst was kwamen deze bellen aan de oppervlakte en zorgden voor nieuwe aardplaten. Waar dat niet was boog het mantelmagma af en daalde weer naar beneden. De stromen zijn een soort lopende banden waarover de continenten langzaam heen verplaatsen.
Om een idee te geven wanneer dit was, het Jura was de bloeiperiode van de dinosauriers. Zoogdieren waren net geëvolueerd, een voorloper van het huidige vogelbekdier. Het land was overdekt met een enorm groot regenwoud. De boomsoorten die toen op Godwannaland leefden vind je nu in fosiele vorm op alle continenten van het Zuidelijk halfrond.
Door de oprijzende magma brak Godwannaland in stukken. Het enige deel dat nog op zijn plek ligt is Antartica. Afrika met Zuid Amerika brak af en bewoog naar het noorden. Later brak hiervan Zuid Amerika weer af, om naar het westen te drijven en uiteindelijk door een landbrugformatie met Noord Amerika te worden verbonden. India vormde samen met Antarctica en Australië een landmassa, tot het daarvan afbrak en naar het noorden werd getransporteerd, met een enorme snelheid (voor landmassa's dan, zo'n 10 centimeter per jaar) en tegen Eurazië aanknalde, met de vorming van de Hymalaya tot gevolg. Dit proces duurde zo'n 60 miljoen jaar. Inmiddels is het tijdperk veranderd, van Jura in Krijt.
Australië vormde samen met Antarctica een landmassa, over de Zuidpool. Door het oprijzen van het magma rees ook de zeespiegel. Een deel van Australie's binnenland overstroomde in een binnenzee. De rest van Australië en Antarica was een enorm regenwoud.
De scheiding van Antartica en Australië in het late Krijt was voor beide continenten een ecologische schok. De temperatuur op de hele Aarde daalde, de waterspiegel daalde navenant, en de Australische binnenzee verdween. Door de scheiding van Australië en Antartica hadden wind en waterstromen nu de mogelijkheid om voortdurend rondjes rond het continent Antartica te draaien, waardoor het volledig werd afgesloten van de warme zeestromen in het Noorden. Het gevolg was dat Antartica binnen 10 miljoen jaar van een regenwoud veranderde in een enorme ijsmassa.
Australië daarentegen, dreef naar warmere klimaatzones. Omdat het water rond West-Australië een koude zeestroom heeft en het land daar weinig bergen voor convectie, onstaan er weinig regenwolken. In het oosten zorgt de Great dividing range, een bergketen van Noord naar Zuid over Australië dat regenwolken daar niet overheen kunnen om het binnenland de bereiken. Het land droogde uit tot een enorme woestijn, met zijn karakteristieke eucalyptusbomen en koala's.
Toch is er wel water in Australië, diep onder de grond. Onder een kwart van de oppervlakte van Australië ligt een enorm waterreservoir, opgeslagen in kleine gaatjes in het oppervlak. Dit waterreservoir wordt onder de grond gehouden door een laag modder, ooit de bodem van de binnenzee. Op sommige plaatsen is de modderlaag gebroken, hier zijn een soort Australische oases ontstaan in de rode woestijn. De droompaden van de Aboriginals zijn een soort wegenkaart tussen en naar deze oases.

De laatste stappen

Zaterdag heb ik een nieuwe grote rolkoffer kocht; zo eentje die je met je pink kunt optillen, zo licht is ie. Hij is zwart, dus ik moet haar nog personaliseren, anders vind ik hem nooit terug op de loopband, tussen alle andere zwarte rolkoffers. :)
En gisteren heb ik een 16 gig geheugenkaart voor de camera aangeschaf en vandaag ga ik mijn gerepareerde wandelschoenen ophalen.

Bijna weg!

OV

Behalve dat ik ervan afhankelijk ben omdat ik zelf niet kan rijden, houd ik ook van openbaar vervoer op vakantie. Je komt er lokale mensen tegen onderweg. Je ziet de verschillende bevolkingsgroepen in het land die elkaar afwisselen, de schoolkinderen die 's ochtends de bus naar school nemen, de forensen op weg naar hun werk, de oma's met boodschappen die 's middags naar de stad gaan om te kletsen in het koffiehuis, rugzaktoeristen, studenten met een waszak. Je merkt de drukte in de metro in New York, waar iedereen, ook als er plek is, netjes zijn tas bij zich op schoot houdt, je mist 'Mind the gap' dat in de Londense metro is afgeschaft, je hoort de gesprekken over liefde en het leven in de stad, als je ze kunt verstaan, een meisje oefent Fado in tram 28 in Lissabon, waar je de steile straatjes kunt beklimmen met een aleavator.
In Australië ben ik in vier verschillende steden, met elk hun eigen OV systematiek. Zo heeft Melbourne een variant van een chipkaart, de Myki-kaart, waar je verschillende abonnementen op kunt zetten. Gelukkig ken ik iemand die net in Melbourne is geweest en mij haar Mykikaart heeft geschonken, dus dat deel is geregeld. Melbourne staat sowieso bekend om zijn trams
In Sydney is de stad een beetje op zijn ouderwetse Engels, verdeeld in zones, met ieder een verschillend tarief. Daarnast zijn er nog OV-dagkaarten voor al het OV, of OV-kaarten voor slechts een deel van het openbaar vervoer. De stadsferry zit dan weer nergens bij en heeft zijn eigen betaalwijze.
Op Kangaroo Island, half zo groot al heel Nederland, is überhaupt geen openbaar vervoer. Daar ben je aangewezen op het huren van een 4wheel drive, of een touroperator. In Perth is in de centrumzone het OV gratis! Daarbuiten kost het wel geld, en de steden net buiten Perth zitten is verschillende OV zones van Perth in.
Naast de steden reis ik ook tussen de steden nog met het OV, waar ook weer verschillende operators zijn, met verschillende prijzen en systemen. Marktwerking is leuk, zullen we maar zeggen. Op zo'n reis merk je weer dat zo'n OV-chipkaart, hoewel een slecht uitgedacht systeem, uiteindelijk zo zijn voordelen heeft. Vroeger zij men altijd dat je ons tv stelsel en onze strippenkaarten nooit aan buitenlandese toeristen kon uitleggen, maar buitenlanden kunnen er ook wat van!

Tijd

Tijd is relatief. Maar tijd in Australië is helemaal difuus. Er zijn drie tijdzones in Australië, en een klein gebiedje in het Zuid-Westen, dat moedig weerstand biedt. Ik reis door alle drie. Het bijkomende probleem is dat niet alle tijdzones in Australië zomer- en wintertijd hebben, en dat als die er is die niet op dezelfde dag ingaat als die bij ons.

Je krijgt dus van die zinnen als: Het tijdsverschil tussen Nederland en Sydney is 10 uur, behalve als in Nederland de zomertijd is ingegaan, dan is het tijdsverschil 9 uur, behalve als in Sydney de wintertijd is ingegaan én in Nederland de zomertijd, want dan is het tijdsverschil 8 uur. Het Westen, met de stad Perth, heeft geen zomer- en wintertijd, en omdat je je klok toch moet omzetten van de tijdzone van het midden van Australië, maakt dat het minimaal makkelijker. In Adelaide werk je met halve uren, daar is het 9 1/2 uur later, of 7 1/2 uur als de zomertijd in Nederland én de wintertijd in Adelaide is ingegaan, of 8 1/2 als...


Ik hoop derhalve op een app op de Blackberry, waar ik verschillende klokken kan instellen, of, nog beter, die al voor mij ingesteld zijn!